Astrolożka o planetach: Jowisz – grubas z przerostem ego

Jowisz to nie żaden dostojny król planet

...który zasiada na gwiezdnym tronie. To intergalaktyczny, gazowy oligarcha, typowy wujek z Ameryki, który na weselu zajmuje pół stołu, żre za czterech, sypie dolarami i opowiada żenujące żarty, z których wszyscy śmieją się tylko dlatego, że liczą na spadek.

Jowisz to absolutny tytan przesady, spaślak Układu Słonecznego, w którym zmieściłyby się wszystkie inne planety, a i tak zostałoby sporo miejsca na jego przerośniętego ego.

Fizycznie ten gigant to budowalna fuszerka

Nie ma tam nawet na czym stanąć. To w zasadzie potężny bąk, gigantyczna kula wodoru i helu, czyli tego, z czego zrobione są gwiazdy. Można więc rzec, że Jowisz to materiał na gwiazdę, niespełniony idol, który bardzo chciał być jak Słońce, ale zabrakło mu masy.

Teraz po prostu wisi w próżni, świeci światłem odbitym i leczy kompleksy rozmiarem. A na samym jego środku Wielka Czerwona Plama, czyli gigantyczny antycyklon, który kręci się z prędkością kilkuset kilometrów na godzinę. Z perspektywy Ziemi wygląda to jak uroczy pieprzyk na jowiszowym obliczu, ale w rzeczywistości to burza wielkości całej naszej planety.

Astrofizycy wciskają nam kit, że Jowisz to nasz kosmiczny ochroniarz, bo swoją potężną grawitacją wyłapuje lecące w stronę Ziemi asteroidy. Prawda jest taka, że on po prostu żre wszystko, co mu wpadnie w łapy.

Grecy i Rzymianie zrobili z niego ojca bogów

Władcę piorunów i najwyższego patrona sprawiedliwości. Wystarczy jednak przeczytać dowolny mit, żeby zorientować się, że to po prostu starożytny seksoholik z zerowym mechanizmem kontroli impulsów. Gość siedział na tym swoim Olimpie, popijał ambrozję i jedyne, co robił, to kombinował, kogo by tu dzisiaj zapłodnić.

Nie miał za grosz finezji, więc żeby uniknąć gniewu swojej prawowitej żony Hery, zamieniał się w łabędzia, byka, a nawet w złoty deszcz, żeby tylko dobrać się do jakiejś bogini, nimfy czy śmiertelniczki, która akurat prała gacie w rzece. Archetyp Jowisza to zatem nie tyle mądry król, co raczej dyrektor korporacji z kompleksem boga, któremu wydaje się, że prawo go nie dotyczy, bo ma największy budżet i rzuca piorunami z działu kadr.

Dokładnie tę samą przesadę i rozpasanie dostrzegli astrolodzy

Jowisz jest nazywany Wielkim Szczęściem, planetą obfitości, farta, rozwoju, filozofii i mądrości. Brzmi jak marzenie, prawda? Tyle że w praktyce to raczej soczewka powiększająca, która ma totalnie w poważaniu, co powiększa.

Jeśli masz w życiu dobry okres i pracujesz nad sobą, sypnie ci hajsem, otworzy drzwi do kariery i wyśle na wycieczkę życia. Ale jeśli masz skłonności do użalania się nad sobą lub pakowania się w kłopoty, Jowisz radośnie powiększy twoje problemy, robiąc z ciebie męczennika lub bankruta.

To planeta optymizmu, ale najczęściej tego ślepego, przez który bierzesz pięć kredytów w walucie, której nazwy nie potrafisz nawet wymówić, bo wierzysz, że „jakoś to będzie”. Jowisz w fizycznym ciele odpowiada za wątrobę i tkankę tłuszczową. Dlatego pod jego wpływem nie tylko puchnie ci portfel czy ego, ale często też rośnie dupa.

Co oznacza Jowisz w horoskopie?

To, jak ten gazowy optymista manifestuje się w twoim horoskopie urodzeniowym, zależy od tego, gdzie akurat zaparkował swój rydwan. Kiedy wyląduje w znakach ognistych, masz ego wielkości stodoły, charyzmę, która potrafi przekonać ludzi do zakupu piasku na Saharze, i absolutnie niczym niepoparte przekonanie, że urodziłeś się po to, by świat bił ci brawo.

Z kolei Jowisz w znakach ziemskich porzuca wielkie, abstrakcyjne filozofie na rzecz obrzydliwego materializmu. Szczęście to dla ciebie nie jakieś tam transcendentne, kosmiczne wibracje, tylko konkretne cyferki na koncie, działka pod miastem i piwniczka wypchana szampanem.

Gdy odwiedzi znaki powietrzne, cała twoja energia idzie w słowa i idee. Produkujesz miliony genialnych pomysłów, których nigdy nie realizujesz. Natomiast Jowisz w żywiole Wody robi z ciebie gąbkę na cudze cierpienie. Twój poziom empatii jest tak wywalony w kosmos, że płaczesz na reklamach papieru toaletowego i rozdajesz majątek ludziom, którzy ewidentnie robią cię w jajo.

Jak działa Jowisz w retrogradacji?

Nawet ten wieczny, kosmiczny imprezowicz musi jednak czasem nacisnąć hamulec, co w astrologii nazywa się retrogradacją. Co to oznacza dla ciebie? Że darmowy, kosmiczny bankomat zostaje tymczasowo zablokowany, a karta odrzucona. Retrogradacja Jowisza to moment, gdy ten wesoły wujek chowa portfel do kieszeni i każe ci przestać pajacować, a wziąć się do roboty. Skończył się fart na krechę. Zamiast podbijać świat, pora zająć się sobą.

Dla większości ludzi jest to cholernie trudne i bolesne, bo oto nagle zdejmują różowe okulary i okazuje się, że szczęścia nie da się kupić na wyprzedaży, a wszystkie te genialne plany zrobienia fortuny trzeba wrzucić do niszczarki.

Aspekty Jowisza

Jako naczelny bon vivant Układu Słonecznego, Jowisz wchodzi w interakcje z innymi planetami na własnych, bezczelnych zasadach. Z Wenus tworzą parę jak stary, obrzydliwie bogaty sponsor z młodą, wyrachowaną łowczynią majątku. Gdy ta dwójka dobierze się w horoskopie, życie staje się jednym wielkim luksusem. Nie chce ci się pracować, bo po co, skoro manna sama leci z nieba.

Z egocentrycznym Słońcem Jowisz też dogaduje się wybitnie – to jak spotkanie dwóch prezesów przy barze, którzy klepią się po plecach i utwierdzają w przekonaniu, że są panami tego świata. Z porywczym Marsem tworzą natomiast idealistyczną bojówkę, która idzie spalić miasto w głębokim przekonaniu, że to w imię wyższej sprawy.

Ale jest jeden zawodnik, którego Jowisz szczerze, głęboko i serdecznie nienawidzi. Z którym się dusi i przy którym ma ochotę rzucić się z orbity. To Saturn. Ponury, zasuszony urzędnik z teczką, który na każdą imprezę wbija z regulaminem, policją i nakazem eksmisji. Jowisz chce rosnąć, żreć i rozwijać się bez żadnych ograniczeń, podczas gdy Saturn jest ucieleśnieniem diety, limitów, szlabanów i bezdusznej karmy, która zawsze wystawia rachunek.

Fot. akimov konstantin/shutterstock