Astrolożka o planetach: Merkury, czyli kosmiczny kurier z ADHD

Ludziom się wydaje, że kosmos

...to majestatyczna symfonia sfer, gdzie gwiezdne olbrzymy wirują w dostojnym, grawitacyjnym walcu. Otóż nie. Kosmos to bezwzględna, lodowata przestrzeń pełna pędzącego bez sensu gruzu. Weźmy takiego Merkurego. Srebrzysty posłaniec poranka, filigranowy klejnot na krawędzi słonecznego halo…. i absolutny, popękany bękart termodynamiki, który pcha się najbliżej Słońca jak gruppies pod barierki na koncercie.

Merkury to pod względem fizycznym całkowite nieporozumienie

Ta mała, porysowana kulka nie dorobiła się żadnej porządnej atmosfery – ma tylko jakąś śmieszną egzosferę, czyli w zasadzie pojedyncze atomy, które kosmiczny wiatr targa jak resztki włosów na łysinie. Przez ten brak koca z powietrza na planecie panują warunki godne najgorszego akademika.

W dzień Słońce przypieka go do plus 430°C – idealnie, żeby opitolić pizzę w dwie sekundy razem z kartonem. Ale wystarczy, że planeta obróci się do gwiazdy tyłem, i temperatura spada do minus 180°C. Co więcej, przez specyficzną rotację jego doba słoneczna trwa dwa razy dłużej niż jego rok. Wyobraźcie sobie ten koszmar: rok mija po 88 dniach, a tu ciągle poniedziałek.

W mitologii Rzymianie i Grecy zrobili z niego wielkiego bohatera

Znamy ten wizerunek: posłaniec bogów, patron handlu, podróżników, skrzydełka u pięt i boskie poselstwo. To mit, mili państwo. Hermes to zwykły starożytny cwaniak, manipulator i kieszonkowiec. Typ ledwo wyszedł z kołyski, od razu podwędził stado krów swojemu bratu, Apollinowi, a potem bezczelnie udawał niewiniątko.

To nie żaden dostojny bóg, tylko kosmiczny kurier, który biega między Olimpem a Hadesem, roznosi boskie ploty i prawdopodobnie podjada frytki z zamówienia dla Zeusa. Archetyp Merkurego to ucieleśnienie handlarza używanymi autami – mądrala, który zagada cię na śmierć, sprzeda ci kota w worku, a ty jeszcze mu podziękujesz.

Ale prawdziwa jazda zaczyna się dopiero

...kiedy wchodzi w tak zwaną retrogradację. Wtedy na Ziemi wybucha masowa panika. Zodiakary z Facebooka dostają histerii, bo „Merkury w retrogradacji” popsuł im mikser, opóźnił pociąg do Radomia i sprawił, że wysłały toksycznego SMS-a do byłego. To idealna wręcz wymówka dla własnego życiowego nieogarnięcia: „Kochanie, rozbiłam auto i przepuściłam całą wypłatę na buty, ale to nie moja wina, po prostu opętała mnie ta rozgrzana do czerwoności skała oddalona o miliony kilometrów”.

Bajerant w horoskopie

Pora dowiedzieć się, co się dzieje, gdy ten bajerant odciska swoje kaprawe kopyto na twoim własnym horoskopie urodzeniowym. Merkury w kosmogramie to nic innego jak instrukcja obsługi osobistego procesora – matryca pokazująca, w jaki sposób twoje trzy szare komórki próbują się ze sobą skomunikować i jak bardzo jesteś upośledzony logistycznie. To, w jakim znaku zodiaku wylądował w momencie twojego pierwszego wrzasku na porodówce, definiuje twą gadatliwość i stopień mentalnej odklejki.

Masz Merkurego w Bliźniętach albo Pannie? Gratulacje, twój mózg to permanentnie przegrzany interfejs, na którym otwartych jest pięćset kart jednocześnie, a ty nawijasz jak potłuczony o rzeczach, o których nie masz pojęcia, terroryzując otoczenie nadmiarem bezużytecznych faktów.

Ale jeśli twój Merkury wylądował w Rybach, zamiast serwera masz w głowie akwarium z mętną wodą, myślisz poetyckimi obrazami, a twoja logika opiera się na przeczuciach, chaosie i permanentnym zamuleniu. Z kolei Merkury w Baranie najpierw drze japę i rzuca mięsem, a dopiero godzinę później sprawdza, czy to, co palnął, ma jakikolwiek sens.

Domy astrologiczne to konkretne życiowe lokacje, w których Merkury postanawia urządzić sobie prywatne igrzyska. Jeśli siedzi w trzecim domu, produkujesz setki elaboratów w komentarzach na socjalmediach i wykłócasz się z sąsiadami o źle zaparkowaną hulajnogę. Masz go w dziesiątym domu? Zrobisz karierę, wciskając ludziom kit jako korporacyjny koordynator ds. niczego albo menedżer od robienia dobrego wrażenia.

Prawdziwa zabawa zaczyna się jednak przy aspektach, czyli kiedy Merkury wchodzi w szemrane układy z resztą gwiezdnej menażerii. Jeśli robi maślane oczy do Neptuna (koniunkcja albo kwadratura), to kłamiesz jak z nut, sam w te bzdury wierzysz, a szczytem twoich możliwości intelektualnych jest sparowanie skarpetek po praniu.

Jeśli ma kosę z Saturnem, cierpisz na syndrom urzędnika skarbowego przed emeryturą; każdy żart musisz trzy razy przeanalizować, zanim go zrozumiesz, a twoja elokwencja przypomina czytanie instrukcji obsługi betoniarki.

Na deser tranzyty, czyli bieżące wycieczki Merkurego po niebie

...które działają jak zapalnik dla codziennych dram. A trzeba wiedzieć, ze ten cwaniak nie ma za grosz kręgosłupa moralnego, dzięki czemu potrafi podpiąć się do każdej planety w układzie. Z lękliwym, wiecznie rozryczanym Księżycem usiądzie w kącie, wyciągnie chusteczki, notes i zacznie profesjonalnie analizować jego emocjonalne dramaty. A po skończonej psychoanalizie poleci pić wódkę z Saturnem, który najchętniej zabetonowałby całą galaktykę – i razem będą podliczać tabelki w Excelu.

Jednak prawdziwy kosmiczny bromance i totalne porozumienie dusz łapie tylko z jednym zawodnikiem: z Uranem. Ci dwaj są ulepieni z tej samej elektrycznej gliny. Uran to w astrologii tak zwana „wyższa oktawa” Merkurego, czyli – przekładając z polskiego na nasze – Merkury po podłączeniu do transformatora. Kiedy ta dwójka zbija pionę w twoim horoskopie, kończy się nudna, ziemska logika, a zaczyna czysty, cyberpunkowy obłęd, gdzie rewolucyjne pomysły i wizje przyszłości rodzą się w ułamku sekundy.

Oto duet idealny: młody geniusz z ADHD i jego starszy, niepoczytalny wujek-naukowiec, którzy wspólnie konstruują bombę termobaryczną w piwnicy, świetnie się przy tym bawiąc.

fot: shutterstock