Astrolożka o planetach: Mars, gwiezdny kibol na sterydach

Jak krajobraz po wybuchu na złomowisku

Pod względem fizycznym Mars prezentuje się jak krajobraz po wybuchu na złomowisku. Ta słynna „czerwona planeta” zawdzięcza swoją barwę zwykłemu tlenkowi żelaza. Przekładając z naukowego na nasze: jest po prostu cała zardzewiała jak porzucony w lesie Polonez Caro.

Warunki do życia są tam równie zachęcające, co w publicznej toalecie na dworcu. Atmosfera tak rzadka, że w zasadzie prawie jej nie ma – ciśnienie to ledwie 1% ziemskiego, więc nie chroni ani przed promieniowaniem, ani przed utratą ciepła. Gdybyś zdjął tam kask, twoje płuca eksplodowałyby w ułamku sekundy, a krew zagotowałaby się w żyłach.

Do tego dochodzi temperatura idealna dla tych, którzy mają dość upałów: średnio około -60°C, a na biegunach nawet -130°C. Jakby tego było mało, raz na jakiś czas całą planetę spowijają gigantyczne, trwające miesiącami burze pyłowe, które zasłaniają Słońce i wciskają ten rdzawy piach w każdą możliwą szczelinę.

Nieokrzesany, tępawy osiłek

Grecy nazywali go Aresem, Rzymianie – Marsem. I tu objawia się wielkie oszustwo popkultury, która próbuje nam wmówić, że był to szlachetny wojownik w lśniącej zbroi. Bzdura! Od szlachetnej walki i mądrych strategii Grecy mieli Atenę. Ares był jej całkowitym przeciwieństwem – nieokrzesanym, tępawym osiłkiem. 

Nikt go zresztą specjalnie nie lubił. Nawet jego własny tatuś Zeus uważał go za durnego mięśniaka, który „myśli” wyłącznie bicepsem. Wpadał na pole bitwy, robił rozwalankę i… często zostawał przerobiony na szaro przez inteligentniejszych bohaterów.

Archetyp Marsa to ten łysy typek na osiedlu, który nosi dres w każdą pogodę, ma kark szerszy od własnej głowy i spędza całe dnie na ławce pod klatką. A po zmroku przenosi się pod Żabkę i szuka zaczepki. On nie dyskutuje, tylko podchodzi, staje bezczelnie w twojej strefie komfortu i pyta, czy masz jakiś problem. Bynajmniej nie z troski ani z chęci niesienia pomocy. I zanim zdążysz otworzyć usta, wyprowadza bezpardonowe uderzenie z główki prosto w twój nos.

Mars to porywczość, czysta agresja i całkowity brak zdolności przewidywania konsekwencji swoich działań, dalej niż na dwie sekundy do przodu.

W horoskopie pokazuje, czy jesteś narwańcem, czy tchórzem

W horoskopie urodzeniowym odpowiada za to, jak mało czasu potrzebujesz od impulsu do reakcji, i co robisz, gdy skacze ci adrenalina. To twój poziom naładowania życiowych baterii, twoja asertywność i sposób rozładowywania frustracji. To, w którym znaku Zodiaku wylądował, gdy opuszczałeś bezpieczne łono mamusi, definiuje, czy bliżej ci do narwańca, czy do tchórza.

W Baranie, gdzie czuje się jak na własnym boisku, to granat bez zawleczki. Najpierw daje w pysk, a za pięć minut proponuje piwo. W Skorpionie nie krzyczy, nie wygraża, tylko w ciemnym zaułku z nabitą bronią czeka na tego gościa, który zjadł mu budyń w przedszkolu.

W różowym świecie Wenus, Mars czuje się jak eunuch. W Wadze, zamiast zbroi – czyli dresu – zakłada modne rurki, a zanim kogoś uderzy, najpierw przeprosi i zapyta, czy na pewno jest z tym OK. W Byku pożera trzeciego kebaba, po którym staje się tak ociężały, że nim zbierze się do jakiejkolwiek akcji, zdążysz się zestarzeć i umrzeć.

A jeśli masz Marsa w Raku, jesteś mistrzem pasywnej agresji. Zamiast otwarcie powiedzieć, co cię wkurza, obrażasz się, rzucasz talerzami do zlewu, głośno wzdychasz i oczekujesz, że wszyscy domyślą się, o co ci chodzi.

Gdzie się odpalasz?

Domy astrologiczne pokazują z kolei, na jakim polu najszybciej się odpalasz. Mars w VII Domu (partnerstwo) sprawia, że twoje związki wyglądają jak walki w oktagonie, a w X Domu (kariera), że idziesz po trupach do awansu, rozsmarowując współpracowników po ścianach.

Kiedy Mars tworzy aspekty, czyli przepycha się z resztą Układu Słonecznego, o spokoju możesz zapomnieć. Z Wenus przyciągają się jak dwa magnesy, ale ta relacja przypomina jazdę samochodem bez ograniczeń prędkości – jest głośno, szybko, a na końcu wszyscy lądują w szpitalu.

Saturn to dzielnicowy, który każe Marsowi zgasić fajkę i odstawić piwo. Kiedy te dwie planety się ścierają, czujesz się, jakbyś jednocześnie wciskał gaz do dechy i zaciągał hamulec ręczny. Efekt? Czarny dym spod kół i… to na tyle. Jowisz to kumpel, który polewa Marsowi i krzyczy: „Ty nie dasz rady?!”. Wyścigi po dachu jadącego pociągu i skoki na główkę do brodzika to właśnie jego sprawka.

Uran podpala marsowy lont. Ta fuzja to niespodziewane wybuchy, wypadki, zrywanie relacji w ułamku sekundy, wkładanie palców do kontaktu albo najostrzejszych papryczek świata w różne otwory ciała.

Raz na jakieś dwa lata ten prymityw rusza na wstecznym

Czyli retrograduje. Wtedy cała zgromadzona w nas energia, agresja i chęć do walki zostają nagle skierowane do wewnątrz. Przestajemy radzić sobie z czynnościami wymagającymi szybkości i siły. Noże się tępią, grille nie chcą się zapalić, za to zapalniczki wybuchają w rękach, a przy próbie wbicia gwoździa trafiasz się młotkiem w ucho. Wściekłość zżera cię od środka, powodując wrzody żołądka, bezsenność i nagłe wybuchy szału, bo nie możesz znaleźć początku taśmy klejącej.

To czas, gdy lepiej darować sobie wszelkie nowe inicjatywy, kampanie, wojny i wyzwania, chyba że chcemy się pochwalić spektakularnym fiaskiem.

Mars jest wkurzający, brutalny, prostacki i niebezpieczny

Ale to nasze życiowe paliwo. Bez tego dresiarza z czerwoną gębą nie byłbyś w stanie rano wstać z łóżka, opieprzyć kogoś, kto wepchnął się do kolejki i walczyć o swoje w tym bezwzględnym świecie. Potrzebujemy go jak szczypty przyprawy do mdłej zupy. Ale uwaga – szczypty!

fot. Levan Javakhishvili/shutterstock