Czy twoja praca jest toksyczna?

Za piętnaście ósma w panice podrywam się z łóżka. Budzik znów nie zadzwonił, włosy żyją własnym życiem, a ja w biegu zakładam pierwsze ubrania, jakie wpadną mi w ręce. Dopiero w autobusie orientuję się, że mam bluzkę na lewej stronie, a laptop został na stole. Po chwili dociera do mnie jeszcze gorsza prawda: dziś pracuję z domu.

Budzi mnie miękkie światło poranka. Wstaję spokojnie, robię matchę, nakładam krem z filtrem, ubieram się jak kobieta sukcesu i siadam do pracy przy idealnie czystym biurku. Niestety po chwili otwieram oczy. To był sen. W rzeczywistości budzik wyje jak opętany, a ja mam osiem minut do pierwszego calla.

Słyszę swoje imię. Otwieram oczy. Na ekranie komputera widzę twarze całego zespołu i napis „spotkanie działowe”. O, nie. Zasnęłam z włączoną kamerką. Szefowa właśnie pyta, czy mam coś do dodania. Mam. Że praca o 9.00 rano jest sprzeczna z naturą.