68. finał Eurowizji upłynął pod znakiem koniunkcji Słońca z Uranem. Wzbudził więc skrajne emocje i przyniósł zaskakujące zwroty akcji

Kontrowersji nie da się odzobaczyć

Tegoroczny 68. Finał był wyjątkowo uranicznym festiwalem kontrowersji, jakby nie liczyła się muzyka, a to, kto najbardziej zgorszy i zszokuje. Pewnych rzeczy, jak to mówią, nie da się odzobaczyć. Jak wokalistki z Irlandii Bambie Thug w charakteryzacji rodem z horroru, czy gołego tyłka reprezentanta Finlandii (nie tylko on wystąpił zresztą bez gaci).

Ostatecznie kryształowy mikrofon otrzymał reprezentujący Szwajcarię Nemo (Lew), niebinarny artysta w sukience, i niemal natychmiast... rozbił go o podłogę, co było tyleż przypadkowe, co symboliczne.

Dyskwalifikacja Joosta Kleina

Nie zabrakło oczywiście tradycyjnych awantur o to, kto został oszukany na punktacji, lecz emocje najbardziej podgrzała dyskwalifikacja wykonawcy z Holandii, Joosta Kleina, jednego z faworytów. I to na parę godzin przed finałem. Powodem była napaść na fotografkę, jak się okazało, słowna. Miała filmować artystę wbrew jego woli po zejściu ze sceny, mimo iż wielokrotnie prosił, by tego nie robiła. Aż w końcu puściły mu nerwy, zwymyślał operatorkę i potrącił aparat.

Niby nic takiego, ale to Szwecja. Tu się takich rzeczy nie wybacza. Tym bardziej, że Joost, który nie krył sprzeciwu wobec izraelskich działań w Strefie Gazy, miał zostać celowo sprowokowany przez ekipę tego kraju. Udział Izraela, który prowadzi wojnę, gdzie giną bezbronni cywile, był zresztą największą kontrowersją. Zwłaszcza że niedawno z tych samych powodów wykluczone zostały Rosja i Białoruś.

Wybuchała afera, publiczność wrzała z oburzenia, dając temu wyraz podczas występów Eden Golan, którą głośno wygwizdano i wybuczano. Równie ciepłe przyjęcie spotkało jednego z szefów konkursu. Sprawa nie jest jeszcze zakończona, Joosta czeka proces, a Holandia planuje pozwać organizatorów Eurowizji, której partneremi sponsorem jest m.in. Moroccanoil, wielki koncern z Izraela.

Zaczepki iraleskiej ekipy

Zresztą atmosfera za kulisami była wyjątkowo napięta, a kilka ekip bliskich wycofania się z konkursu z powodu agresywnych zaczepek ze strony izraelskiej ekipy, na które skarżyła się także nasza Luna. Próbowano prowokować Bambie Thug i Nemo, lecz bezskutecznie. Udało się dopiero z Joostem.

Po tym, co się wydarzyło, część zaproszonych gwiazd odwołała swój udział w finale, niektórzy reprezentanci odmówili konferencji prasowej, a piosenkarka z Włoch w ramach protestu zaśpiewała przed dziennikarzami „Imagine”. Zaś zeszłoroczna zwyciężczyni Loreen zapowiedziała, że nie wręczy statuetki reprezentantce Izraela, gdyby ta wygrała.

Demonstracje i cenzura

Już wcześniej na ulicach Malmö dochodziło do demonstracji przeciw udziałowi kraju, który bombarduje ewakuujące się dzieci, szpitale i konwoje humanitarne. Podczas jednej z nich zatrzymana została znana szwedzka aktywistka Greta Thunberg.

Zagraniczni dziennikarze także narzekali na ograniczanie wolności słowa i utrudnianie im pracy. Do tego dochodzi kuriozalny zakaz pokazywania jakichkolwiek flag poza flagami własnego kraju w czasie konkursu. Nie pojawiła się więc ani flaga Palestyny (czyżby tylko o to chodziło?), ani nawet...  Unii Europejskiej. Organizatorzy będą się z resztą z tego tłumaczyć się przed niezadowolonymi urzędnikami w Brukseli.

Solidarni ze cierpiącymi w Strefie Gazy

Mimo to i tak niektórym udało się obejść cenzurę i przemycić ten czy inny znak solidarności z cierpiącymi głód i mordowanymi dziećmi w Strefie Gazy. Jeden z gościnnie występujących artystów miał zawiązaną na nadgarstku arafatkę, reprezentująca Portugalię piosenkarka pomalowała na finał paznokcie z kolorach flagi Palestyny, czyli czerwonym, zielonym i czarnym.

Europejska Unia Nadawców nie opublikowała jej finałowego występu, w zamian dając nagranie z półfinału. Australia zaś przemyciła znak arbuza (alternatywny symbol palestyńskiego oporu). Miał go narysowany na ciele jeden z występujących tancerzy. Tego akurat cenzura nie wyłapała.