Kręgi kobiet to nie tylko narzędzie rozwoju osobistego. Kręgi zbliżają, dają energię, są okazją nawiązania znajomości

Jeśli kiedyś zapomnisz,
jeśli kiedyś zapomnisz,
jaką siłę masz...
Jakie piękno w sobie masz
To ja cię odwiedzę
I przypomnę ci,
Że siłę masz

Słowa tej piosenki poznałam rok temu podczas mojego pierwszego spotkania z kobietami w kręgu. Na warsztaty trafiłam zupełnie przypadkiem. Zainteresowało mnie ich ogłoszenie w internecie. Poszłam bez większych oczekiwań. Nie przypuszczałam, że spotkane tam kobiety pozostaną mi bliskie, ale szybko zdałam sobie sprawę, że są brakującym elementem mojego życia. 

Dawne ogniska miały niezwykła moc

Mieszkam daleko od rodziny i przyjaciół, a w moim otoczeniu są prawnicy, ekonomiści, informatycy, pnący się po szczeblach kariery, którym życie duchowe, przynajmniej na obecną chwilę, jest dość obce. W takim środowisku trudno o prawdziwie głębokie więzi, budowane latami, które zawsze były częścią mojego życia.

W liceum, a potem na studiach, w gronie przyjaciół często siadaliśmy w kręgu – rozpalaliśmy ognisko, śpiewaliśmy, gadaliśmy. Takie spotkania miały niezwykłą moc. Zbliżały nas do siebie i dawały energię, o której zapomniałam, będąc przez wiele lat poza rodzinnym domem.

Gdzie się podziały plemiona kobiet

Tradycja zasiadania w kręgu była obecna w większości społeczeństw, w niektórych jest wciąż żywa. Niestety, współczesna cywilizacja doprowadziła do zaniku tego zwyczaju. Kiedyś czymś zupełnie naturalnym było, że kobiety wspólnie zajmowały się czynnościami domowymi, rozmawiały, a wieczorem spotykały się i śpiewały bądź wykonywały jakieś prace – artystyczne czy rękodzielnicze. 

Pamiętam, że gdy byłam małą dziewczynką, koleżanki mojej babci siadały wieczorami na wspólne pogawędki, wynosząc przed dom drobne robótki. I wcale nie działo się to na wsi, lecz w centrum jednego z największych miast w Polsce. Bardzo lubiłam ten czas, bo dzieci plątały się gdzieś obok, nie przeszkadzając, ale jednocześnie ucząc się życiowych prawd od „starszyzny”.

A dzisiaj? Na takie spotkania nie ma czasu albo ochoty. Często człowiek człowiekowi wilkiem. Koleżanka z pracy bądź nieznajoma z sieci potrafią zranić przykrym komentarzem, nie mówiąc już o konkretnych czynach. Dlatego tak bardzo spodobało mi się moje pierwsze spotkanie w kręgu, które zaowocowało drugim, rok później.

Czym sie różnią kręgi kobiet

Jest jedno małe ale. Przed przyjazdem na drugie warsztaty zrobiłam rozeznanie na ich temat i, jak się okazało, nawet w tym świadomym gronie sytuacja nie jest prosta. Pojawiły się konflikty, o których istnieniu nie miałam pojęcia. Cóż, to też część życia, która jednak nie przekreśla odwiecznej idei kręgu. A wręcz przeciwnie…

Otóż w założeniu krąg jest zwoływany przez jedną osobę. To sfera, gdzie wszyscy mają być równi względem siebie, nie oceniają, dają sobie przestrzeń. Kręgi wywodzą się z pradawnych kultur i mają podłoże szamańskie, ale dziś wyglądają inaczej niż kiedyś.

Są kręgi cykliczne i jednorazowe, płatne i bezpłatne, tematyczne, rozwojowe, duchowe, taneczne i wiele innych. Konflikt, który wybuchł w moim kręgu, dotyczył istoty tej idei. Bo co do zasady krąg nie powinien mieć mentora/przewodnika ani być płatny. I na ten temat rozpętała się ostra dyskusja. Zupełnie niepotrzebna moim zdaniem. 

Znalazłam wiele warsztatów, podczas których prowadzący wykorzystują swoje doświadczenia z kręgiem. Zwykle zajęcia te są płatne, często wyjazdowe, czasami jednorazowe, a czasami cykliczne. Uważam, że nasza wolna wola pozwala na decyzję, z kim, gdzie i w jakiej formie do tego kręgu usiądziemy. Najważniejsze jest, aby spełniał on swoją rolę i nikomu nie szkodził.

Zauważyłam, że kobiety, które raz tego spróbowały, zazwyczaj wracają. Nie zawsze skład kręgu jest ten sam – część uczestniczek pojawia się cyklicznie, część dopiero zaczyna swoją przygodę, niektóre rezygnują po pierwszych zajęciach. Ja wzięłam udział w warsztatach płatnych, których motywem przewodnim są kręgi, i o tym doświadczeniu wam opowiem.

Jak było na warsztatach z motywem kręgów

Kręgi kobiet to wspaniałe narzędzie do rozwoju osobistego. Przestrzeń, gdzie można spotkać kobiety w wieku od 18 do 80 lat. Tu nie są ważne poglądy polityczne czy religijne, status społeczny. Łączy nas to, że jesteśmy kobietami. I jak się okazuje, pomimo różnic zdań nikt nie zrozumie cię tak... jak druga kobieta.

To właśnie w kręgu możemy być wysłuchane, otulone, zrozumiane. I zdobyć siłę, która tak naprawdę tkwi w nas od zawsze. Tu odkrywamy nasze dary i talenty – dostrzegamy je u siebie oraz odnajdujemy u innych kobiet.

Moje doświadczenia pokazały, że porozumienie bez barier jest możliwe. Nie potrzeba słów, wystarczą emocje i wdzięczność za te wspólnie przeżyte chwile. W codziennym życiu nie zawsze mamy czas i możliwości, aby wsłuchać się we własną duszę, szept intuicji, zatrzymać się nad sprawami, które nie dają nam spokoju. 

Kiedy usiadłam w moim kręgu kobiet po raz pierwszy, nie miałam żadnych oczekiwań. Robiłam to, co mówiła nasza mentorka, i wszystko działo się samo, tak jak powinno. W tym roku do kręgu stawiło się aż 15 uczestniczek ubiegłorocznych warsztatów, a więc nie tylko ja odczułam potrzebę powrotu. A wracamy przecież tam, gdzie jest nam dobrze.

W kręgach, w których miałam okazje uczestniczyć, kobiety miały różne wykształcenie oraz status materialny, czego dowiedziałam się w trakcie zwykłych rozmów. Jedna pracuje w sklepie, inna jest dyrektorem znanej firmy, niektóre nie mają własnego samochodu, inne przyjeżdżają luksusowymi autami. Jednak to nie przeszkadza w nawiązaniu pięknych przyjaźni, których wyznacznikiem nie jest liczba zer na koncie, lecz to, co jest w nas w środku.

Wiele z tych kobiet jest ciężko doświadczonych przez los, samotnych, poszukujących własnej drogi, z traumami do przepracowania, a czasami szczęśliwych, ale poszukujących jakiegoś brakującego elementu. Oczywiście krąg nie zastąpi profesjonalnej terapii, jeśli taka jest wymagana, lecz stanowi wspaniałe narzędzie i bardzo naturalną formą spędzania czasu.

Kręgi kobiet. Z ołtarzykiem i mantrą albo bez

Dziś trudno o wielopokoleniowe domy, a nawet o rodziny żyjące w jednym mieście. Trudno też uciec przed wszechobecnym ocenianiem, dobrymi radami od wszystkich wokół. Krąg to okazja do nawiązania nowych znajomości, ale na innych niż dotychczas zasadach. 

Ja sama nie bardzo wierzyłam, że w późniejszym wieku można zaprzyjaźnić się z osobami, z którymi nie łączą nas wspólne przeżycia – czas spędzony na podwórku, w liceum czy na studiach lub w pracy. A jednak poznałam wiele wartościowych kobiet, które wspierają się w trudnych momentach i wspólnie spędzają czas. Moje nowe koleżanki niekoniecznie siedzą wokół ołtarzyka ze świec i kamieni, nie śpiewają również mantr. Pracują, mają rodziny, prowadzą zwyczajne życie. 

Oczywiście dla niektórych wymiar duchowy i celebracja obrzędów są niezwykle ważne. Te kobiety wybierają kręgi prowadzone przez coachów, wyszkolonych u prawdziwych szamanów. Ale są też kręgi, gdzie rozmowy są najważniejsze. Bo przecież nie każdy chce i jest gotowy na zaawansowane praktyki szamańskie. W kręgach zasiadają nie tylko wyznawcy New Age, lecz także katolicy. 

Wszystko zależy od tego, jak wygląda takie spotkanie i czy jest zgodne z naszymi przekonaniami i osobistymi doświadczeniami. Nawet zwykłe warsztaty tematyczne w kręgu mają większą moc niż te prowadzone tradycyjnie, gdyż współtworzą bezpieczną przestrzeń dla wszystkich wypowiadających się. 

Przypominam: w kręgu obowiązuje zasada, że nie wykorzystujemy słabości czy otwartości uczestniczek, żadnych informacji nie wynosimy na zewnątrz. Kiedy łączymy siły – w śpiewie, w modlitwie, w ciszy, we wspólnych zadaniach czy opowieściach – trzymając się za ręce, nabieramy nieświadomie mocy. Porzucamy nasze ograniczenia, trudności, obawy. Otwieramy się na dawanie i przyjmowanie, czyli na coś, co powinno być naturalne, a często jest blokowane przez zasady, normy, odgórne dogmaty. 

Tak naprawdę nie trzeba zapisywać się do kręgu, wyjeżdżać na drogie spotkania typu retreat, możemy po prostu umówić się na pogaduchy z grupą przyjaciółek, z sąsiadkami. Kręgi polecam osobom samotnym, zagubionym, takim, które zmagają się z życiowymi problemami o różnym podłożu. Również tym, które chciałyby nawiązać nowe znajomości w bezpiecznej formie, potrzebują zmiany, odskoczni lub decydują się na konkretną ścieżkę rozwoju osobistego. 

Gdzie szukać kręgów?

W Google, na lokalnych grupach w social mediach, na forach tematycznych. Warto poczytać opinie na ich temat i spytać organizatora, czy można dołączyć jednorazowo. Na początek może gdzieś niedaleko domu? A jak już połkniemy bakcyla, to do kręgu na pewno wrócimy.

tekst: D.A. Serafina
fot: Unsplash+