Masz coś ważnego do zrobienia i nie idzie ci? Włącz tryb mnicha! Czym jest Monk Mode?

Tryb Mnicha. Mniej znaczy więcej

Tak w skrócie można opisać to, co czeka w prywatnie urządzonym eremie. Nie trzeba przeprowadzać się do celi z łóżkiem o szerokości 30 centymetrów. Ten azyl tworzy się przede wszystkim przez zmianę podejścia do korzystania z czasu.

Tryb mnicha polega na wyłączeniu wszystkiego, co rozprasza: mediów społecznościowych, platform z ciuchami, wielogodzinnych pogaduch z koleżankami przez telefon, załatwiania spraw za innych ludzi. Cały świat wtedy blaknie, cichnie, a inni znikają ze swoimi ważnościami. Bo liczy się tylko to, co jest tu i teraz, by posunąć sprawy do przodu. 

Monk Mode. Wystarczy wyznaczyć cel

Tryb mnicha to sposób na trudne projekty, realizację zadań, na które nigdy nie miało się czasu, samodoskonalenie. I poczucie spokoju. Człowiek wprowadza się w stan bliski medytacji. Na kilka godzin w ciągu dnia przez tydzień, miesiąc, dwa miesiące. Wystarczy wyznaczyć cel. I wprowadzić zasady: izolacja, usunięcie rozpraszaczy, koncentracja, asceza, dyscyplina. To one są praktykowane w chłodnych murach klasztorów.

Mnisi, aby rozwijać się duchowo, porzucają dobra doczesne i medytują w intencji wszystkich czujących istot, modlą się za pielgrzymów czy pokój na świecie. Podnoszą wibrację miłości, często w milczeniu. Dla buddyjskich celem jest osiągnięcie oświecenia, dla prawosławnych – łączenie się z Bogiem.

Jasno określony cel, determinacja, by go osiągnąć, wyznaczenie terminu zakończenia zadania to wstęp do przełączenia się na tryb mnicha. Im większa motywacja, tym lżej będzie działać i tym łatwiej utrzymać się w stanie koncentracji. Można sobie zapisać, jakich zmian się spodziewamy po realizacji projektu: większych pieniędzy, kompetencji, satysfakcji, udoskonalenia się.

Monk Mode i samotność

Słowo „mnich” wywodzi się z greckiego monachos – samotny. I to właśnie samotność jest tu kluczowa. Nie da się zrobić od początku do końca czegoś twórczego, bez bycia samemu ze sobą. Honoré de Balzac, kiedy kończyły mu się pieniądze i musiał w trybie pilnym napisać książkę, obcinał sobie grzywkę, żeby nie kusiło go wychodzenie z domu i pokazywanie się w tym stanie ludziom.

My mamy trochę trudniej niż autor „Ojca Goriot”. Bo to, co nas najbardziej bodźcuje, nie wymaga wychodzenia z domu. Wrotami do nas jest telefon – od kiedy ma zgrabną formę mieszczącą się w dłoni i można go zabrać wszędzie. Ludziom wydaje się, że bez przerwy mogą nas nagabywać i że natychmiast zareagujemy. Jednak człowiek w trybie mnicha musi przestać być uchem dla zwierzeń.

Koniec z zaspokajaniem potrzeb innych. Kontakt z ludźmi ograniczamy do minimum. Najlepiej wyznaczyć sobie czas na odpowiadanie na telefony, maile i SMS-y. Im go mniej, tym lepiej. Doba ma tylko 24 godziny, a przy pracy twórczej bardzo ważny jest zdrowy sen.

Jeśli bliscy przywykli, że jesteśmy na każde zawołanie, warto ich uprzedzić, że teraz potrzebujemy czasu na realizację ważnego zdania i prosimy o kontakt, gdy jest to absolutnie niezbędne.

Ale co zrobić z mężem lub dzieckiem domagającym się uwagi? Można korzystać ze stref pracy, które powstają w dużych miastach, kupić sobie wyciszające słuchawki i pracować przy kawiarnianym stoliku. Zapytać znajomych, czy ktoś nie mógłby pożyczać swojego mieszkania, kiedy jest w pracy.

Albo na bogato: wynająć kawalerkę do pracy twórczej, pomieszkiwać w hotelu lub na jakiś czas wyjechać do cichego pensjonatu nad morze. Tryb mnicha świetnie się włącza, kiedy ma się oszczędności na koncie, wolne od pracy, jest się na emeryturze. Istnieje jednak wersja dla pracujących – być mnichem przez trzy godziny dziennie, na przykład od 5 do 8 rano.

#monkmode. Każdy dzień ma plan

Warto przyjrzeć się każdemu dniu. Ile czasu przeznaczamy na poranną rutynę, gimnastykę, pracę, zakupy, sprzątanie, spacery, siedzenie w mediach społecznościowych, by usunąć z niego wszystko, co jest zbędne. Chociażby seriale, podcasty, słuchanie radia, oglądanie telewizji, szukanie okazji na platformach sprzedażowych z ciuchami.

Największym złodziejem jest wszystko, co dostarcza rozrywki i informacji w internecie. Jeśli mamy zwyczaj sprawdzania wiadomości, zostawmy sobie na to 15 minut. Żeby było łatwiej, możemy z telefonu usunąć media społecznościowe. A już na pewno trzeba go wyciszyć i zaglądać tylko w określonych godzinach.

Mnisia cela

Miejsce, gdzie jedyne meble to łóżko i stół, można ogarnąć w chwilę. Z mieszkaniami już nie jest tak prosto. Przed przejściem na tryb mnicha warto uporządkować dom, żeby nic nie denerwowało. A potem już tylko pół godziny dziennie poświęcić na odkurzanie podłogi czy mycie łazienki.

Zakupy możemy robić przez internet. A jeśli mamy ukochane produkty w ulubionych sklepach, to w miarę możliwości zróbmy zapasy i uzupełniajmy je z listą w ręku, kiedy nie ma kolejek. Plan na dobę powinien uwzględniać czas na pracę, odżywianie, odpoczynek. Najważniejsze są niczym nieprzerywane bloki czasowe. 

Szaty mnicha zbędne

Nie trzeba ich zamawiać w Tybecie ani w eremach w Bułgarii. Ale na pewno warto przed przejściem w tryb wyznaczyć w szafie przestrzeń, gdzie znajdą się ubrania, które po prostu się wkłada i schludnie wygląda. Chodzi o to, żeby nie tracić cennych minut na dopasowywanie ubrań przed wyjściem po bagietkę, ale o to, by podejść do szafy, wziąć cokolwiek i wyglądać dobrze.

Sprawdzą się białe T-shirty, ulubione dżinsy, cygaretki, proste sukienki. Także komplet dwóch dresów. Tryb mnicha lubi wygodę, zwłaszcza gdy trzeba długo siedzieć, leżeć lub stać przy laptopie. W przedpokoju niech będą dwie pary butów – sportowe i takie na bardziej oficjalne okazje. Nawet w trybie mnicha może zdarzyć się ważna kolacja, rozmowa o pracę bądź wyjście do opery.

Ważne jest picie wody

Zwykłej, niegazowanej. Tybetańscy mnisi piją lekko podgrzaną. Powoli, żeby przy okazji uspokajać swoje ciało. Wypicie szklanki takiej wody, tuż po obudzeniu, polecają dietetycy. Tryb mnicha to doskonała okazja, żeby nauczyć się pić odpowiednią ilość płynów dziennie. Najlepiej swoją idealną dawkę skonsultować ze specjalistą, ale zwykle są to trzy litry.

To nam doda energii, ożywi mózg, poprawi krążenie, pracę serca, jelit i nerek. Może to być też dobry czas na wprowadzanie prostej zdrowej diety, liczenie białka, małych posiłków co trzy godziny. Warto przyrządzać warzywa i ryby gotowane na parze. Albo wybrać dietę pudełkową z odpowiednimi składnikami. Wtedy odpadną zakupy i gotowanie.

Tryb mnicha to okazja do cieszenia się każdym krokiem na drodze do osiągnięcia swoich celów. Możemy go włączyć tylko na kilka dni, ale przy okazji wejdzie nam w krew rutynowe przyglądanie się temu, czym chcemy zajmować swój czas, nawet jeżeli w trybie mnicha akurat nie jesteśmy.

tekst: Marta Bitner
fot. shutterstock