Czy koronawirus nas czegoś nauczy?

W psychoterapii Mindellowskiej jest pojęcie „kanału świata”. Klient podczas psychoterapii dostaje różne sygnały zwrotne, które mają związek z jego „pracą nad sobą”. Jednym z rodzajów tych sygnałów są te, które przychodzą, jak się mówi, „z kanału świata”, czyli są to jakieś przypadkowe wiadomości i wydarzenia, której jednak, gdy im się lepiej przyjrzeć, nie są takie przypadkowe, ponieważ przynoszą ważną treść, pomocną w terapii. Na epidemię koronawirusa możemy spojrzeć jak na taki „mówiący przypadek”. Skoro cała ludzkość leży na kozetce, to czego ją uczy koronawirus?

Czy musisz jeść mięso?

Ale dlaczego przez tysiące lat je jadali i nic im nie było, a nagle ten obyczaj okazał się śmiertelny? – Nietoperze są chore. Oddychają tym samym smogiem, co my, a zapotrzebowanie na tlen mają większe z powodu szybszej przemiany materii. Ludzie wytruli owady, więc nietoperz musi się więcej nalatać, zanim schwyta owada, więc brakuje mu czasu na łowy i pożywienia, wędruje kilometry – żyje w stresie. A gdzie stres, są choroby. Pod tym kątem badano ryby morskie i okazało się, że 40 lat temu miały w sobie 200 razy mniej pasożytniczych nicieni. Przyroda choruje, udręczona naszymi skażeniami, emisjami i polowaniami, a niektóre z tych chorób przerzucają się na ludzi. Koronawirus uczy więc nas, że stanowimy jedność z przyrodą i żeby siebie wyleczyć, musimy uzdrowić otaczające nas żywe środowisko. A najlepiej byłoby przestać jeść mięso, nie tylko z dzikich zwierząt, ale wszelkie.

Czy musisz tyle podróżować samolotami?

Koronawirus rozlał się po świecie przez samoloty. W świecie miliony ludzi żyją, latając z kontynentu na kontynent, śpią, jedzą i pracują w samolotach. Lotnictwo stało się monstrualnie przerośnięte, tak, aż przeszkadza reszcie ludzkości, bo zużywa masy energii i zrzuca do atmosfery mnóstwo gazów cieplarnianych, Ziemia się przegrzewa. A lotnictwo okazało się głównym kanałem rozprzestrzeniania się pandemii. Co z tym zrobić? Pewnie tam, gdzie to możliwe przesiąść się do pociągów lub urządzać telekonferencje.

Czy umiesz świadomie oddychać?   

Choroba więc atakuje oddychanie, ludzie umierają z braku powietrza. To też jest dla nas przekazem, zwraca uwagę na oddech, właściwe oddychanie jest lekceważone, bo niby odruchowe. Kto u nas coś wie o prawidłowym oddychaniu? Chyba nieliczni jogini. A umiejętności skupienia na oddechu powinno się uczyć od przedszkola. Toni Paker, założycielka jednej ze „szkół” pracy z oddechem, mówiła: jeśli zauważasz swój oddech, to jesteś świadomy, czyli istniejesz!

Czy umiesz się uwolnić od zgiełku życia?

Epidemia wymusiła odosobnienie i siedzenie w domach. A to przecież mówi o tym, jak wielką wartość dla rozwoju ma odosobnienie. Żeby zacząć pracować nad sobą, musisz się oderwać od zgiełku codziennego życia. Izolacja uczy, że trzeba zaczynać od pracy ze sobą, takim/taką jakim faktycznie jesteś, i nikt w tym zadaniu ciebie nie zastąpi. Jesteś sam na sam z własnym umysłem. Musimy dobrze obserwować, co z „nami” robi epidemia, ponieważ w samym tym kryzysie zawarte są rozwiązania, jak lepiej urządzić naszą rzeczywistość.

Fot. shutterstock