Tarocista Daniel Świerczyński: Zawsze mówię prawdę, choć nie każdy klient chce ją poznać

To dla ciebie duża odpowiedzialność.

Tak, i czuję ją na barkach. Ale, jak powiedziałem, za nikogo nie decyduję. Karty pokazują, jak może się skończyć konkretne działanie lub zaniechanie działania. I choć wybór wydaje się czasem dość oczywisty, decyzja zawsze należy do pytającego.

Poproszę o kolejny przykład…

W pamięci utkwiła mi kobieta, która przyszła z pytaniem, czy trwać w małżeństwie z mężczyzną, który jej nie kocha. Ona też nie czuła już nic do niego, ale… była uzależniona finansowo. Rozłożyłem karty i zobaczyłem, że może czekać ją wspaniała przyszłość. Nowy związek oparty na szczerym uczuciu. Szczęście. Wspaniałe emocje. Jednak żeby po to sięgnąć, powinna zakończyć dotychczasowy związek. Otworzyć się na nowe możliwości.

Nie zdecydowała się?

Nie. Pozostała w wygodnym i materialnie bezpiecznym układzie. Cóż, jej wybór. Nie skomentowałem tego, nie próbowałem na nią wpływać.

Wolna wola…

Wróżąc z kart, trzeba umieć wejść w buty klienta. Postawić się w jego sytuacji. I nie oceniać, nawet gdy wybiera upadek – bo tak jest mu łatwiej. Muszę uszanować ten wybór, nawet gdybym ja w podobnej sytuacji postąpił inaczej.

Hmm, chyba zdarzają się pytania zero-jedynkowe. Na przykład…

Czy jestem w ciąży? Bardzo często to słyszę, mimo że żyjemy przecież w czasach niedrogich i łatwo dostępnych aptecznych testów. Ale zadanie pytania kartom zdejmuje trochę z barków odpowiedzialność. Można sobie powiedzieć: los tak chciał…

Mówisz tym dziewczynom prawdę? Czy też rozważasz opcje?

Oczywiście, że prawdę. Mimo że nie wszyscy klienci chcą ją poznać, i tu nie chodzi tylko o ciążę. Często słyszę pytanie: czy będę w życiu szczęśliwa? Patrzę w rozkład kart i widzę, że raczej nie. Bo pytająca ma różne blokady – na przykład związane z zaufaniem albo z silną traumą.

Tłumaczę wtedy, że powinna o siebie zawalczyć, choć to niełatwe. Spróbować pokonać blokady, przepracować lęki. Ale zamiast pójść za tą radą, niektóre wpadają w złość. Nie to chciały usłyszeć! I dopiero po czasie wracają podziękować. Mówią, że odpowiedź, choć trudna, dała im kopniaka do działania. Do pracy nad sobą.

Czas na kolejny przykład…

Pewna młoda kobieta przyszła zapytać, czy jest zdrowa. Rozłożyłem karty, choć nie przepadam za takim pytaniem – tę kwestię lepiej zostawić lekarzom.

Układ kart ostrzegł przed jakimś zagrożeniem zdrowotnym. Wszedłem w to głębiej i okazało się, że w rodzinie klientki zdarzały się nowotwory w obrębie brzucha. Powiedziałem jej o tym, a ona, że kilkoro krewnych zachorowało na nowotwory jelita grubego. Poradziłem więc, żeby się przebadała. Gastroskopia, kolonoskopia, USG otrzewnej.

Wyszła ode mnie wkurzona, bo miała nadzieję, że ją uspokoję. I dopiero wtedy przyznała, że ostatnio czuje się nieco gorzej, że bardzo ją to stresuje. Jakiś czas później wróciła, już po operacji. Jelito okazało się zdrowe, ale wyszły jej kamienie w woreczku żółciowym. Na tyle duże, że trzeba było zrobić cholecystektomię. Gdyby dłużej ignorowała objawy, byłoby znacznie gorzej...

Z jakimi pytaniami klienci najczęściej przychodzą?

Króluje: kiedy będę miał (czy miała) partnera (partnerkę)? Ludzie czują się bardzo niedowartościowani, niepewni. Samoocenę budują często na reakcji otoczenia, portali społecznościowych. Dlatego posiadanie chłopaka czy dziewczyny – właśnie posiadanie, a nie stworzenie związku – jest tak ważne. Bo przecież osoba samotna jest natychmiast oceniana jako niepełnowartościowa. Nie jest cool, bliżej jej do loosera, czyli tak zwanego przegrywa.

To wielka presja i stąd niemal dwie trzecie pytań, które słyszę, dotyczy relacji partnerskich. To dla mnie smutne. Dochodzę do wniosku, że choć otoczeni licznymi grupami społecznościowymi, żyjemy w bardzo samotnych czasach.

Na drugim miejscu to osoby z biznesu, które chcą się upewnić, czy dobrze lokują pieniądze. Pojawiają się też klienci sezonowi: w grudniu studenci chcą wiedzieć, jak pójdzie im sesja zimowa, w kwietniu i maju maturzyści są ciekawi wyniku egzaminu dojrzałości, a w sierpniu i wrześniu, czy dostaną się na studia. O dziwo, najrzadziej słyszę pytania o zdrowie.

Gdy ktoś pyta, czy zda maturę… Karty się nie mylą?

Wynik matury nie jest zapisany w gwiazdach. Tak samo jak znalezienie miłości – to nie przeznaczenie. Wszystko zaczyna się od twojej obecnej wibracji. Jeśli jej częstotliwość nie pasuje do wibracji sukcesu czy miłości, to się nie uda. Żeby coś zdobyć, trzeba zmienić wibrację. I to właśnie pokazują karty. A ja wtedy mówię: „Nie wiem, jak wyglądają twoje przygotowania i podejście psychiczne do egzaminu, ale widzę, że są niewystarczające. Musisz coś zmienić w sobie i w swoim działaniu, bo jeśli zostanie tak, jak jest, będzie źle...”.

Podobnie z uczuciem. Jeżeli z kart wychodzi, że ktoś jest zamknięty na wyjście ze swojej bezpiecznej bańki, na nowe kontakty, że blokuje go strach przed ryzykiem emocjonalnego zranienia, to nowa miłość sama nie stanie pod drzwiami. Trzeba jej pomóc.

Tarot to ułatwia?

Ułatwia drogę do wymarzonego celu, uprzedzając niektóre zdarzenia. Karty sugerują czasem, na jaki szkolny przedmiot warto postawić albo który dział materiału może pojawić się na egzaminie. Tak samo z partnerstwem. Na pytanie: „Czy będziemy razem?” odpowiadam na przykład, że raczej tak, ale za trzy tygodnie na twojej drodze stanie osoba, która może temu przeszkodzić. To uściślająca wiedza, która pozwala lepiej się przygotować. Skuteczniej zawalczyć o siebie.

A nie prościej byłoby rzucić jakieś miłosne zaklęcie?

I tu wracamy do pojęcia wolnej woli! Nigdy bym tego nie zrobił, bo coś takiego ją ogranicza. Poza tym… takie spętanie miłosne na dłuższą metę nikomu nie przynosi szczęścia. Prowadzi do depresji i chorób.

Czego jeszcze nie robisz w swojej praktyce?

Nie rzucam klątw. Klątwa to złorzeczenie, a słowo ma moc. Notabene wiele osób rzuca nieświadomie klątwy na samych siebie. Mówią: „Nic mi się nie udaje”, „Inni mają, a ja nie”, „Nikt mnie nie kocha”. Pozornie to tylko narzekanie, ale takie słowa mają niską wibrację. I powtarzając je, dusza się z tą wibracją synchronizuje. Wtedy, choć wcale nie jest to człowiekowi pisane, choć jest w nim wspaniały potencjał, to naprawdę może się stać nieudacznikiem.

Spytam przewrotnie: dlaczego nie rzucasz klątw? Taki z ciebie dobry człowiek?

Dobro i zło to nie są pojęcia filozoficzne. One istnieją. Złe uczynki, jak rzucanie klątw, zostawiają na duszy rysy. Obciążają karmę. I w następnych wcieleniach trzeba to odpokutować. Tak jak ja… W tym życiu odpracowuję swój karmiczny dług z poprzednich wcieleń, w których parałem się czarną magią. Tylko poprzez dobre uczynki mogę odkupić duszę.

A skoro już zeszliśmy na takie mroczne tematy… Czy od tarota można się uzależnić?

Tak! Mechanizm jest podobny jak w przypadku narkotyków czy alkoholu. Pytanie zadane kartom uwalnia wyrzut dopaminy. Pytasz więc coraz częściej, siłą rzeczy o coraz bardziej błahe sprawy. I w końcu dochodzisz do poziomu, kiedy bez kart nie podejmiesz już żadnej decyzji! Nie wyjdziesz z domu, nie zrobisz zakupów ani nie umówisz się z przyjaciółmi...

A jak ty sobie radzisz?

Stawiam karty innym ludziom, to coś innego. A sobie? Tylko raz w roku, w moje urodziny, czyli w listopadzie, bo urodziłem się w znaku Skorpiona. Także raz do roku idę do zaprzyjaźnionego tarocisty i proszę o kilka wskazówek i podpowiedzi. Na co dzień jednak zdaję się na własne, świadome decyzje.

Czy zawsze są słuszne? Oczywiście, że nie! Ale wolę uczyć się na własnych błędach niż oddać wolną wolę we władzę kart. Tarot to narzędzie, którym trzeba umieć się posługiwać i sięgać po nie tylko na życiowych skrzyżowaniach albo w ważnych astrologicznie momentach.

Rozmawiał: ZZ
Fot: archiwum prywatne Daniela Świerczyńskiego

Artykuł pochodzi z miesięcznika Wróżka
Nr 12/2026 w sprzedaży od 12 listopada w kioskach lub prenumeracie