Czym jest mityczna Era Wodnika? Czy już w niej żyjemy, czy to dopiero okres przejściowy?

Z czego wynikają ery w astrologii?

Astrologiczne ery wynikają z bardzo powolnego ruchu Ziemi, zwanego precesją. Oś naszej planety lekko się kołysze, zataczając stożek, niczym drucik wirującego bączka. W efekcie punkt równonocy wiosennej – zwany Punktem Barana (gdy powstawała astrologia, znajdował się w gwiazdozbiorze Barana i dlatego tak go nazwano) – z ziemskiej perspektywy przesuwa się na tle nieba i wędruje przez kolejne gwiazdozbiory (w przeciwną stronę niż Słońce w swej rocznej podróży przez Zodiak). 

Każdy z nich nadaje ton długiej epoce, trwającej ponad dwa tysiące lat. Cały cykl, czyli pełen obrót osi „bączka”, zajmuje około 25-26 tysięcy lat, z czego łatwo wyliczyć, że jedna era astrologiczna trwa ok. 2100-2160 lat.

Przez ostatnie dwa tysiąclecia wiosna rozpoczynała się w gwiazdozbiorze Ryby

...choć astrologicznie nadal był to znak Barana, bo w wyniku precesji znaki i gwiazdozbiory rozjechały się od czasów ich nazwania. Stąd określenie Era Ryb. Przyniosła ona rozwój religii – w tym ekspansję chrześcijaństwa, którego jednym z symboli jest ryba. Ryby kojarzą się z wiarą, duchowością i wielkimi systemami religijnymi, ale także ideologiami, jak komunizm, nazywany „religią bez Boga”.

To epoka, kiedy ludzie chętnie oddawali kontrolę nad swoim życiem instytucjom – kościołom, monarchiom, „oświeconym” autorytetom. Niewolnictwo, a później pańszczyzna i wreszcie bezduszny kapitalizm były podstawą gospodarki, o prawach mniejszości nikt nawet nie słyszał. A męczeństwo świętych, bohaterska śmierć w obronie ideałów czy poświęcenie własnych marzeń dla „wyższych celów” stawiano za wzór do naśladowania.

Punkt Równonocy przesuwa się w stronę Wodnika

Punkt równonocy powoli, ale nieubłaganie, przesuwa się w stronę gwiazdozbioru Wodnika. A Wodnik snuje zupełnie inną opowieść. To buntownik, indywidualista, outsider. Interesuje go postęp, a nie tradycja. Nauka, nie wiara.

Rządzony przez Urana – planetę nagłych zwrotów i rewolucji – może wejść z hukiem i nieźle potrząsnąć zastanym porządkiem. Bo jeśli ma coś zburzyć, żeby zbudować coś nowego – zrobi to. Problem w tym, że nikt nie potrafi powiedzieć z pewnością, kiedy dokładnie zaczyna się ta nowa epoka.

Astrologowie spierają się o to od lat:

• Jedni twierdzą, że Era Wodnika zaczęła się symbolicznie już w XX wieku, wraz z rewolucją kulturową lat 60.

• Inni wskazują na rok 2020, gdy doszło do spektakularnej koniunkcji Jowisza i Saturna w pierwszym stopniu znaku Wodnika, interpretowanej jako symbol nowych czasów. Tym bardziej, że przez ostatnie 200 lat te dwie planety spotykały się zawsze w znakach ziemskich, a od tej pory zaczął się ich wspólny taniec w Żywiole Powietrza, który potrwa kolejne dwa stulecia. To oznacza przeniesienie dominacji z materii na potęgę umysłu.

• Inni wiążą jej początek z wejściem Plutona do Wodnika, w 2024 roku.

• Bardziej sceptyczni, że jeśli trzymać się granic gwiazdozbiorów – Era Wodnika zacznie się dopiero… około roku 2597.

Jesteśmy w okresie przejściowym

Tak czy inaczej, doświadczamy okresu przejściowego. Stary świat jeszcze próbuje się utrzymać, choć jego struktury coraz bardziej korodują, a nowy dopiero zaczyna się wyłaniać. Jak nadchodzący świt daje o sobie znać pierwszą jaśniejszą łuną na Wschodzie, którą łatwo przegapić w ciemnościach wciąż jeszcze trwającej nocy. 

Ta wydaje się mroczniejsza, ponieważ w astrologii znana jest prawidłowość, iż ostatnie stopnie znaków mają charakter negatywny. Dlatego wraz z przemijaniem epoki Ryb możemy doświadczać jej w najgorszym wydaniu. Nasilenie nacjonalizmów, autokracji, religijnych wojen, powrót granic i kultu brutalnej siły.

Lecz pierwsze sygnały nowej ery już widać. Przełomowe odkrycia naukowe, rozwój sztucznej inteligencji i komunikacji zmieniają codzienne życie i sposób myślenia. Internet stworzył globalną sieć idei, informacji i ludzi. Ludzi, którzy nie idą przetartymi ścieżkami, ale pod prąd, po swojemu. W praktyce oznacza to koniec nieomylnych autorytetów, niepodważalnych dogmatów i hierarchii opartych na władzy.

Era Wodnika ma przynieść większą niezależność jednostki

Czy to mężczyzna, kobieta, czy dziecko, młody czy stary, biały czy kolorowy, każdy zyska w niej głos i swoje prawa. Rządy bogatych elit zastąpione zostaną przez sieć poziomych powiązań między ludźmi, z większym naciskiem na równość i współpracę, w poczuciu wspólnej odpowiedzialności.

Wcześniejsze epoki budowały system nakazów i zakazów, ta ma pozwolić ludziom odnaleźć własną drogę. Może dlatego tyle mówi się dziś o autentyczności, byciu sobą, o prawie do wolnego czasu, wolności od korporacyjnego kieratu i życiu na własnych zasadach.

Jeszcze kilkadziesiąt lat temu takie hasła głosiła tylko zbuntowana, anarchistyczna młodzież. Dziś wydają się oczywistością, zwłaszcza dla urodzonego w okolicach roku 2000 pokolenia Z, które ma Urana i Neptuna w znaku Wodnika. Być może jest właśnie pierwszym pokoleniem nowej ery.

Czy to wystarczy, by ogłosić nadejście Ery Wodnika?

Tego pewnie nie dowiemy się szybko. Astrologiczne ery są tak długie, że pojedynczy człowiek widzi zaledwie ich fragment, niewielki wycinek na dwutysiącletniej osi czasu.

Dziś wiemy tyle, co ludzie żyjący w I wieku naszej ery, którzy nie mieli najmniejszych szans przewidzieć, jak wyglądać będzie za kilkaset lat rozpoczynająca się wówczas epoka Ryb. Właśnie w takim momencie aktualnie jesteśmy. Jeszcze stojąc jedną nogą w starych, mocno zakorzenionych systemach, a drugą w świecie idei, które dopiero się rodzą.

Lecz zmian nie da się zatrzymać, epoka Wodnika przyjdzie prędzej czy później. I może gdzieś w tle, bardzo cicho, rzeczywiście zaczyna już grać melodia z musicalu „Hair”, a horyzont delikatnie się rozjaśnia…

Fot. Unsplash