Astrocoaching

Czy trzeba wybaczyć, żeby iść dalej? Można, ale nie trzeba. Fałsz do niczego dobrego nie prowadzi

Czym jest wybaczenie? Czy podejście do niego wynosimy z domu? Czy trzeba wybaczać w stałych związkach i odpuszczać sobie przewiny przed świętami? Fałsz do niczego dobrego nie prowadzi, bo prawdziwe odpuszczenie płynie z głębi serca. O tym wszystkim opowiada Joanna Sławińska, psycholożka i coach.

Marzena Czuba: Czy my umiemy wybaczać?

Joanna Sławińska: Różnie jest u różnych ludzi. Kiedy słyszę: „Trzeba wybaczyć, żeby pójść dalej”, pojawia się we mnie opór. Katujemy się tym, że musimy wybaczyć. A to tak nie działa. Albo czuję, że chcę wybaczyć, albo nie. Czasem chcę wybaczyć, ale nie jestem gotowa. Są też rzeczy niewybaczalne, na przykład skrzywdzenie dziecka. Nie przymuszajmy się do wybaczania.

Czym wybaczanie tak w ogóle jest?

Stanem, gdy już nie czujemy tak silnie negatywnych emocji. Gdy rozumiemy, co się wydarzyło, i jest w nas więcej miłości niż bólu, lęku, złości. Miłości do siebie. Pojawia się też wiara w przyszłość.

Jak można do tego dojść?

Potrzebne jest bycie trzeźwym dorosłym. Ostatnio rozmawiałyśmy o zdradzie. Tu często słyszę: „On mi obiecywał miłość do końca życia! Jak mógł?!”. To jest głos dziecka. Jestem ta bieeeeeedna!!! A ktoś jest ten złyyyy!!! Nasze wewnętrzne dziecko ma przekonanie, że przyjaciel czy partner zawsze przy nim będzie, nigdy nie odejdzie. Im bardziej tkwimy w iluzjach, tym trudniej będzie nam wybaczyć. Dorosła w nas wie, że nic nie jest na zawsze. Nic nie jest czarne lub białe. Są pewne sytuacje, gdy robimy rzeczy, których potem żałujemy.

Jak do tego dojść? Gdy ktoś nas skrzywdzi, przeżywamy coś na podobieństwo żałoby. Potrzebny jest czas. Na emocje, na zrozumienie, co się stało, i na podjęcie decyzji, czy wybaczamy. Ja bym się nie śpieszyła z tym wybaczaniem, dawaniem nowej szansy. Bo znam pary, które godzą się szybko. Ona mu oficjalnie wybacza, ale zadra siedzi w niej latami, a on nie wie, o co chodzi.

Koleżanka wybacza. Nawet zdradę.

Tylko czy naprawdę wybacza? Czy z dorosłości, zrozumienia? Czy bo tak trzeba? Możemy wpaść w drugą skrajność – bycie matką Teresą. Cała uwaga na mnie. Jestem wyrozumiała, dobra, a on taki biedny, bo mamusia zła była... A więc ja mu przebaczę. Albo wiem, że on jest zły, że mnie skrzywdził, ale patrzcie, jaka jestem dobra: wybaczę draniowi!

To też jest pułapka, bo siebie wtedy unieważniamy. Kobiety opowiadają o zdradzie, uśmiechając się. Nie dopuszczają do siebie emocji, rozpaczy, wkurwu, bo ona zaczęłaby o sobie źle myśleć, a jest przecież matką Polką, musi nieść swój krzyż!

Ta koleżanka po prostu jest ponad to.

Ponad co? Że ktoś ją zdradza? Czy ona mu wybacza, ponieważ godzi się, że ten typ tak ma? Niech sobie zdradza, skoro poza tym jest fantastycznym partnerem? Jeśli jest dobry związek i chcemy dać szansę, to wybaczenie jest warunkiem koniecznym. Tylko się z tym nie spieszmy! Warto pomieszkać osobno, dać czas sobie i jemu, żeby zobaczył, co traci. Jak on musi zawalczyć, to będzie bardziej żałował.

Najgorsze, co możemy zrobić, to udać, że nic się nie stało. Albo, nie daj Boże, staramy się bardziej, żeby zobaczył, jaka jestem fajna. On tak dostaje nagrodę. Często kobiety są w lęku, że jak nie będą zabiegać o zdradzacza, to on pójdzie do tej kochanki. To jest najgorsze, co można zrobić.

Trzeba przeżyć żałobę, nim się wybaczy. Bo inaczej on i tak odejdzie. Jeśli nie, będziemy mu na każdym kroku wyrzygiwać tamtą zdradę. Albo się zamrozimy. Trzeba się wykrzyczeć, wypłakać i dojść do momentu, gdzie można budować coś nowego. Na zamrożonej złości i żalu nic dobrego nie wyrośnie.

Oczywiście, jeśli twoja znajoma wszystko wybacza, bo ma kontakt ze swoimi uczuciami, nie czuje żalu, wie, co się dzieje w jej związku, to nie musi być złe podejście. Tylko trzeba być świadomą w kontakcie ze swoimi uczuciami. Naprawdę mnie to nie boli? Bo może ona tylko udaje, że jej to nie rusza. Może nie wyobraża sobie życia bez niego? Wybacza, bo inaczej wywali jego rzeczy za okno.

wybaczanie — Trzeba przeżyć żałobę, nim się wybaczy. Bo inaczej on i tak odejdzie. Jeśli nie, będziemy mu na każdym kroku wyrzygiwać tamtą zdradę. Fot. shutterstock

Może to jest kobieta z klasą?

Ja będę z klasą, ja się przecież nie będę awanturować! Facet ją oszukał, okradł, zostawił z jedną walizką, a ona się zachowa z klasą?! Bo on jej powie, że się zachowuje jak przekupka? On ją wykorzystał, a ona się przejmuje, co on powie?! Nie jest to żadne wybaczenie!

Może ważne, by zachować twarz?

Zachować maskę! Kobieta z klasą daje się robić na szaro, żeby jej obraz nie był skalany? Ja czuję gniew, jak się zakłamuje swoje uczucia. Bo fałsz prowadzi do depresji, do raka, do jakiegoś nieszczęścia...

Każdy ma prawo do swoich wyborów!

Życie w kłamstwie ma cenę najwyższą, bo płacimy sobą. Czy możemy mieć poczucie wartości, jeśli żyjemy w zakłamaniu? Kobiety tego nie widzą, a potem ciało zaczyna im mocno szwankować.

Aktorka Salma Hayek opowiedziała kiedyś, jak zobaczyła czułego esemesa do jej faceta. Chciała nic nie mówić, zachować się z klasą. Ale dwie godziny później wydarła się na niego, bo jak tłumaczyła, jest Meksykanką, a żadna nie pozwoli, żeby jakaś baba pisała czułe słówka do jej faceta. On nie wiedział, o kogo chodzi. Wreszcie się kapnął, że to aplikacja przypomniała mu o ćwiczeniach.

Gdyby Salma nie zrobiła awantury, to nie wiedziałaby, że on wcale jej nie zdradza. W wybaczaniu bardzo ważna jest rozmowa. Gdyby Salma udawała, że nic się nie stało, zatrułaby siebie i jego podejrzeniami.

Moja znajoma bardzo kochała swojego męża. Odszedł do innej, zostawił ją z dziećmi. Cierpiała, wieszała na nim psy. Potem zobaczyła w tym swój udział, co nie zmniejszyło jego winy. Zaczęła żyć swoim życiem, być w związkach. Któregoś dnia spotkała swojego eks i poczuła, że bardzo go lubi. On też to poczuł do niej. Wrócili do siebie jako przyjaciele, teraz są około osiemdziesiątki i planują ślub.

Gdyby ona pielęgnowała tę krzywdę, toby się to nie udało. Najpierw pozwoliła mu odejść. On miał swoje życie, ona swoje. W mojej pracy spotykam kobiety, które są złączone psychicznie ze swoimi eksami. Nie ma w nich zgody, że oni odeszli. Przychodzą do mnie na warsztaty z innym problemem, ale szybko się okazuje, że są w krzywdzie, że nikomu nie ufają, że dokopują nowym partnerom za tamtego.

Generalnie widzę wśród kobiet skrajne podejścia do wybaczania. Nigdy mu nie wybaczę albo wybaczam z automatu, bo jestem kobietą z klasą. Pierwsza grupa nurza się w swoim cierpieniu. Ma z tego korzyści: uwagę, współczucie, nawet pieniądze. Podobnie druga skrajność ma korzyści: podziw, właśnie brak współczucia, czasem pieniądze.

Czy podejście do wybaczania wynosimy z domu?

Jeśli miałyśmy zamrożone matki, to możliwe, że wszystko po nas spływa. A jeżeli nasze matki darły szaty, rozpamiętywały, możliwe, że robimy podobnie.

A czy w stałym związku trzeba wybaczać?

Presja katolickiego kraju! Nieś swój krzyż, bo ślubowałaś, bo macie dzieci. Co za bzdura! Czy jeśli muszę wybaczyć, to jest prawdziwe wybaczenie? Nie! Kobietom w małżeństwie dziwne programy się uruchamiają. To jest chore! Wybaczenie płynie z miłości. To jest stan, który jest po żałobie. Tylko wtedy.

Przed Wielkanocą nie trzeba wybaczać wszystkim?

Wybaczanie, bo jest święto, to jest zaprzeczenie idei wybaczania. Szanujmy nasze uczucia, naszą prawdę. Nikt nikogo nie powinien zmuszać do tego, żebyś czuł inaczej. Bo to pogorszy sytuację.

Tyle się słyszy, że ktoś nie odzywa się do swojej siostry lub brata przez wiele lat. Fajnie by było się pogodzić, spędzić święta razem.

Krzywdy z rodziny często uruchamiają w nas skrzywdzone dziecko. Mielimy to nasze cierpienie latami. Warto się temu przyjrzeć, żeby zwyczajnie nie nieść tego ciężaru. Dlaczego ja to w sobie mielę? Może trzeba coś wybaczyć? Powtórzę: jeśli przepracujemy sytuację krzywdy, jak pojawi się miłość, to z tej pozycji podejmujemy decyzję, czy ja chcę przebaczyć. Nie dlatego, że muszę, bo święta. Wybaczenie jest pięknym stanem, ale tylko wtedy, gdy jest prawdziwe.

rozmawiała Marzena Czuba
fot. shutterstock