Jak wstawać bez budzika i malować jak van Gogh? Recenzja książki "Uwolnij swój genialny umysł. Kurs sukcesu według metody Silvy"

Metoda Silvy. Skądś to znam

Z Metodą Silvy zetknęłam się na początku lat 2000. W głowie zostały mi przebłyski wielogodzinnych ćwiczeń w szkolnych salkach, przemowy ze sceny, jakieś owacje. Panowała taka specyficzna atmosfera wtajemniczenia i obietnicy sukcesu, która zupełnie do mnie nie przemówiła. To były płatne i dość drogie kursy.

Sama metoda okazała się zbiorem medytacji, wizualizacji oraz różnych mnemotechnik. Wtedy wydała mi się z jednej strony skomplikowana, a z drugiej miałam nieodparte wrażenie, że przecież to nic nowego, że „skądś to znam”. Niewiele stamtąd wyniosłam. Teraz, po przeczytaniu książki Silvy i Bernda nawet żałuję, że nie przyłożyłam się bardziej, ale też rozumiem, dlaczego tak się stało. Bardziej cenię spójny, zwarty przekaz niż sceniczne opowieści.

Praktyczny podręcznik relaksacji 

„Uwolnij swój genialny umysł” to praktyczny podręcznik relaksacji, rozwijania wyobraźni i intuicji oraz użycia ich do zarządzania sobą i realizacji swoich celów. Wszystko zaczyna się jednak od umiejętności wchodzenia w stan relaksu, czyli tej częstotliwości fal mózgowych, które EEG rejestruje jako fale alfa.

Są w książce dwa sposoby osiągania tego stanu i oba są do szybkiego nauczenia. Wystarczy nagrać samodzielnie lub poprosić kogoś o wielokrotne przeczytanie spokojnym głosem prostych instrukcji. A kiedy już to umiesz, zaczyna się właściwa praca, którą można opisać jako prostą autohipnozę. Ważne też jest pozytywne nastawienie, trzeba uwierzyć, że się uda i nie przejmować się porażkami. Tak jak w każdej nowej umiejętności.

Na początek autorzy proponują zaprogramowanie się na pobudkę o konkretnej godzinie bez budzika, taki prosty sukces na zachętę. Kolejnym jest łatwe zasypianie i zapamiętywanie swoich snów. Kto bardziej zaawansowany, może „poprosić” sny o pomoc w rozwiązaniu konkretnego problemu. Podobno ważnym skutkiem ubocznym tej techniki jest głębsze zrozumienie siebie i swoich potrzeb - w końcu mówi się, że marzenia senne to pocztówki od naszej podświadomości.

Po co rozwijać wyobraźnię wizualną

Dla tych, którzy nie są przekonani, że akurat sen jest życiową wskazówką, autorzy mają cały zestaw innych technik, ale wszystkie bazują na zaprogramowaniu umysłu na konkretny cel do osiągnięcia lub na rozwiązanie jakiegoś problemu. Zmiana pracy, awans, łatwiejsze przyswajanie wiedzy, zmiana swoich zachowań? Może kontrola wagi i zmiana nawyków żywieniowych?

Jak najbardziej, do tego wszystkiego mają służyć metody opisane w podręczniku, trzeba tylko bardzo precyzyjnie nazwać, co chcemy osiągnąć lub dokładnie sobie to wyobrazić. A rozwinięcie wizualnej wyobraźni dzięki regularnej praktyce uda się na 100%.

Po co ją rozwijać? Opisane techniki pochodzą z lat 60., ale wiele z nich jest dziś powszechnie używanych np. w sporcie. Wizualizowanie treningu i zawodów, kontrola stresu, rozwijanie koncentracji, pewności siebie i wiary w sukces to coś, co psychologia sportu nazywa treningiem mentalnym. Założenie polega na tym, że naszym mózgom jest wszystko jedno, czy naprawdę czegoś doświadczyliśmy, czy skutecznie sobie wmówiliśmy. Wygląda na to, że wyobraźnia wizualna to potęga.

Kto cie wspierał, kogo podziwiasz?

Silva i Bernd Jr obiecują jednak więcej. Bardziej zaawansowanym proponują stworzenie w głowie mentalnego mentora, czyli wyobrażenie sobie kogoś, kto był dla nas ważny na jakimś etapie życia, wspierał nas albo chwalił. Może być to nauczyciel, ważny terapeuta, mistrz w fachu, którym chcemy się doskonalić albo historyczna postać, która nam imponuje. Taki wyobrażony mentor będzie nas motywował, odpowiadał na zadawane pytania i w razie potrzeby wspierał. A może z czasem użyczy nam swoich cech?

Ed Bernd przytacza anegdotę z 1966 o grupie amatorskich artystów uczestniczących w kursie Jose Silvy. Jedna z uczestniczek, Mary, uwielbiała malarstwo van Gogha i chciała malować jak on. Znała jego obrazy i życiorys, był w końcu jej idolem, stworzyła więc w głowie duchowego van Gogha. Początkująca w malowaniu, ale wytrenowana we wchodzeniu w stan relaksacji kobieta miała poprosić go o pomoc i słuchać, co ma do powiedzenia, a potem podążać za wskazówkami.

Mary migiem to zrobiła, rozłożyła sztalugi i zaczęła malować. Szło jej tak szybko, że inni kursanci byli pod wrażeniem pewnej ręki i tempa pracy. Obecny tam profesor i malarz Dord Fitz postanowił ocenić, czy „dzieło” przypomina prace wielkiego artysty. – Zwróćcie uwagę na te miejsca tutaj – powiedział –  Zobaczcie, van Gogh czasami zostawiał fragmenty płótna nieosłonięte, niepokryte farbą. Tu też tak jest. Ocenił, że Mary malowała jak van Gogh.

Choć opowieść brzmi trochę jak mit założycielski, jest dobrą ilustracją tego, w czym według autorów może pomóc nasz wyobrażony mentalny mentor. Nie stanie się to jednak od razu. Na swoim przykładzie mogę ocenić, że więcej czasu zajmie przestudiowanie i praktykowanie zaleconych ćwiczeń, niż Mary zajęła nauka malowania jak idol. Bo „Uwolnij swój genialny umysł” to nie lekki poradnik. To naprawdę jest podręcznik, a ich nie przyswaja się w jeden wieczór, nawet jeśli mają tylko 200 stron.