Samotność: co mówi o niej Tarot?

Kapłanka zasiada w świątyni, w białej szacie symbolizującej czystość, z księgą na kolanach. Jej ramiona okrywa niebieski płaszcz, to barwa duchowości. Nad jej głową jarzy się sierp księżyca. W niektórych taliach zwana jest Papieżycą, co mylnie wiąże ją z religią katolicką. Tymczasem Kapłanka to pogańska bogini Natury, grecka Artemida, rzymska Diana, westalka, dziewica. Karta reprezentuje kobietę o jeszcze nierozbudzonej seksualności. W jej życiu nigdy nie było mężczyzny – nawet ojca. Nie jest świadoma swej atrakcyjności i nie umie jej używać. Wierzy w miłość czystą, jeżeli kocha, to platonicznie. Kogoś, kto nie jest dla niej, bo związał się z inną kobietą. Kapłanka oznacza bowiem także tajemnice, głęboko skrywane, zakazane uczucia. Doskonale koresponduje z numerologicznym znaczeniem liczby DWA, która symbolizuje bierność, pasywność, delikatność i nieśmiałość. Kapłanka nie myśli o sobie, nie chce rozbijać związku ani niczego od nikogo nie żąda. Zachowuje swą miłość dla siebie, dobrowolnie godząc się na samotność. Nie zamierza wiązać się z kimś dla przyjemności czy z rozsądku. Skoro nie może być z tym, kogo kocha, nie będzie z nikim. Nie przeszkadza jej brak partnera, zawsze była sama. Nie przestaje jednak wierzyć w to, że kiedyś spotka prawdziwą miłość, która jest jej pisana i jest gotowa cierpliwie czekać na swego księcia z bajki. I tak się stanie. O ile po drodze nie odrzuci szansy na szczęście z giermkiem, kupcem czy kowalem, tylko dlatego, że nie przyjechał do niej na białym koniu.

Na tej karcie starszy mężczyzna w skromnych szatach niesie latarnię – symbol oświecenia. Pustelnik swoje już przeżył. Kochał, ale został zraniony, porzucony lub śmierć odebrała mu ukochaną osobę. Wie, że nikt mu jej nie zastąpi, świadomie wybrał więc życie w pojedynkę. Przywykł do radzenia sobie samemu i nie wyobraża sobie, że mógłby wpuścić kogoś nowego do swojego bezpiecznego, poukładanego świata. Kobieta Pustelnik żyje przeszłością. Ma w domu „ołtarzyk” poświęcony dawnej miłości, zbiór pamiątek, przegląda wspólne zdjęcia, wchodzi na profil byłego, zastanawia się, co u niego, czy ułożył sobie życie. Lub wciąż rozdrapuje rany i kombinuje, jak się na nim zemścić. Każdego kandydata na partnera porównuje ze swoim eks i za każdym razem przekonuje się, że tamten był tylko jeden. Tak naprawdę wcale nie chce kolejnego związku. Pogodziła się, że już do śmierci będzie sama, wybrała niezależność za cenę celibatu. Seks? Nie pamięta, kiedy ostatnio go uprawiała. To zresztą bez znaczenia, strata czasu i energii. Poświęciła się wyższym celom, kierowana wibracją altruistycznej DZIEWIĄTKI. Nie musi zamykać się w pustelni. Stworzyła ją w swoim sercu, budując mur nie do zburzenia. Od bliskości ucieka w pracę, perfekcjonizm lub własne pasje. Żyje, pracuje, lecz nie pozwala nikomu zanadto się zbliżyć. Nauczona złym doświadczeniem, nie potrafi ponownie zaufać. Dopiero gdy zdoła pogodzić się z przeszłością i zamknąć dawny rozdział życia, będzie gotowa na stworzenie nowej, prawdziwie głębokiej więzi. 

Karta przedstawia postać wiszącą na drzewie. Ten stan porównać można do poczwarki. Najpierw była zachłanna gąsienica, która jadła bez umiaru, aż zatraciła się w zmysłowych przyjemnościach. Lecz przyszedł moment, gdy przestało jej to wystarczać. Kobieta na etapie Wisielca zaczyna rozumieć, że nikt nie jest w stanie zaspokoić jej głodu miłości, wypełnić sobą wewnętrznej pustki. Że szukając w innych potwierdzenia własnej wartości, nigdy go nie znajdzie. Bo kto mógłby nas prawdziwie pokochać, gdy same siebie nie kochamy? Znajdziemy co najwyżej osobę, która tak samo potrzebuje partnera, żeby zapełnić pustkę w sercu, co prowadzi do rozczarowania. Gąsienica, aby przejść metamorfozę, musi stać się poczwarką. Szarą, nieruchomą, zawieszoną w przestrzeni i czasie. Wisielec nie czuje już potrzeby korzystania z płytkich rozrywek, nie pociągają go zmysłowe pokusy. Zdaje sobie sprawę, że są tylko ułudą, chwilowym wypełniaczem czasu w pozbawionej sensu egzystencji. Na planie zewnętrznym możemy mieć do czynienia z przedłużającą się samotnością, gdy każdy dzień podobny jest do poprzedniego. Gdy brakuje radości, sił, a nieraz i ochoty do życia. Chciałoby się wyrwać, zmienić coś, ale nie ma jak. Lecz samotność Wisielca to szansa, by nawiązać kontakt z samym sobą, usłyszeć własne myśli. Dobrze wykorzystany czas poświęcony sobie zaowocuje przemianą poczwarki w motyla. W wolną od przeszłych traum, lęków i złudzeń kobietę, świadomą swojej wartości, gotową zacząć w pełni żyć i kochać siebie.

W jego świetle wszystko wydaje się nierealne. Księżyc to niepewność, błądzenie, lęk, uleganie iluzjom. Ucieczka od rzeczywistości w świat złudzeń, budowanie zamków na lodzie z tęsknot i marzeń. Jego liczbą jest osiemnaście, po zsumowaniu cyfr DZIEWIĘĆ. Jak Pustelnik. Mamy więc do czynienia z historią, która zatoczyła koło. Znowu nie wyszło? Który to już raz? Znów do drzwi puka samotność, a wraz z nią depresja. Lecz kobieta Księżyc to mistrzyni w okłamywaniu siebie i innych. Nie rozpacza, próbuje się jakoś ogarnąć. Może założyć uśmiechniętą twarz i wmawiać sobie, że jest szczęśliwa, że nie potrzebuje nikogo, aż sama w to uwierzy. Lecz ból, spychany w głąb podświadomości, nie mija. Pojawia się pokusa, by go zagłuszyć. Alkohol, narkotyki, wirtualna rzeczywistość to typowe „znieczulacze”. I seks. Będzie uwodzić mężczyzn i wykorzystywać do zaspokajania swoich potrzeb. W kolejnych zdobyczach szukać potwierdzenia, że jest atrakcyjna i pożądana, wbrew temu, co czuje. Albo spełniać swe fantazje na portalach randkowych. Flirtować, uwodzić, rozkochiwać, lecz bez dalszego ciągu w realu, który mógłby obnażyć smutną prawdę o niej samej. Lepiej nie ryzykować i zostać w świecie iluzji, gdzie wszystko jest takie piękne. Czy z tej strefy złudnego komfortu jest wyjście? Owszem, to konfrontacja z rzeczywistością bez Photoshopa. Pierwszy krok do samoakceptacji. Aż spadną niepotrzebne już maski, a światło Księżyca zblednie i zniknie. Bo jak po nocy wstaje dzień, tak po Księżycu nadchodzi Arkan XIX Słońce.