Kto się boi UFO?

Pierwszy oficjalny raport o pojawieniu się UFO
w przestrzeni powietrznej Ziemi sporządzony został
w 1933 roku przez Szwedzki Korpus Lotniczy.
Od tamtego czasu minęło 75 lat, a tajemnica „latających talerzy” nadal pozostaje niewyjaśniona.
Wielu badaczy jest zdania, że ktoś bardzo się stara, by tak pozostało...

Od roku 1933 obserwacje UFO były raczej sporadyczne i nie wzbudzały nadmiernego zainteresowania. Obserwatorzy tajemniczych zjawisk na niebie bardziej skłonni byli widzieć w nich nieznane zjawiska przyrodnicze niż międzyplanetarne pojazdy. Sytuacji nie zmieniło też nasilenie się zjawiska UFO w czasie trwania II Wojny Światowej, bowiem wtedy wszystko co niewytłumaczalne szło na konto szpiegowskich poczynań wroga. Dokładnie tak jak stało się to w 1942 roku w czasie "nalotu" na Los Angeles. Tajemnicza maszyna, jaka pojawiła się nad miastem mimo trafienia jej wieloma pociskami artylerii przeciwlotniczej nadal utrzymywała się w powietrzu, jakby ostrzał zupełnie jej nie dotyczył. Sporządzony w tej sprawie raport, jak wiele innych, wylądował w archiwum, a całą sprawę oceniono jako histerię wojenną.

Moda na UFO
Prawdziwy przełom w historii UFO dokonał się 7 lipca 1947 roku, kiedy to na farmie niedaleko miejscowości Roswell w stanie Nowy Meksyk doszło do katastrofy UFO z dwoma pasażerami na pokładzie, którzy określeni zostali jako homoidzi, nie pochodzący z naszej planety. Świat dowiedział się o tym dzięki spontanicznej reakcji pułkownika Williama Blancharda, dowódcy bazy lotniczej w Roswell, który wydał zgodę na opublikowanie wiadomości o katastrofie latającego dysku. Nim jednak dziennikarze zdołali dowiedzieć się czegoś więcej, pułkownik udał się na "dawno zaplanowany urlop", a rzecznik prasowy armii oświadczył, że to, co rozbiło się o Ziemię, nie było latającym dyskiem, ale prototypem balonu meteorologicznego, którego srebrna powłoka mogła zmylić pułkownika w ocenie sytuacji. To wszystko. Łamy gazet zalewały sprzeczne informacje od "dobrze poinformowanych" osób, a umiejętnie podsycane napięcie sprawiło, że nie było dnia, by na niebie nie zaobserwowano kilkudziesięciu pojazdów Obcych. Kraj opanowała istna "moda" na UFO. I o to chodziło...

W cieniu Roswell
Korzystając z zamieszania, armia mogła starannie ukryć kolejne katastrofy UFO. Jak podaje w swojej pracy Timothy Good, światowy autorytet w dziedzinie ufologii, tylko na terenie USA rozbiły się co najmniej trzy latające dyski. Jeden na terenie Kalifornii, jeden w Arizonie i kolejny w Aztec (stan Nowy Meksyk). Dysk, który rozbił się w 1948 roku w Azcec miał około trzech metrów średnicy, zewnętrzną powłokę wykonaną z lekkiego metalu przypominającego aluminium i tak twardego, że nie poddawał się działaniu płomieni palnikowych o temperaturze 5500 stopni i naciskowi diamentowego świdra. Pojazd składał się z pierścieni poruszających się wokół nieruchomej kabiny. Nie odkryto na jego powierzchni nitów, śrub ani śladów spawania. Nie odkryto też żadnego systemu napędowego. Przypuszczano, że dysk wykorzystywał do lotu pole grawitacyjne planety. We wnętrzu pojazdu znajdowały się na wpół zwęglone zwłoki szesnastu (!) homoidów o wzroście niewiele ponad metr. Części pojazdu oraz ciała Obcych przewieziono do pobliskiej bazy lotniczej i wszelki słuch o nich zaginął. Wojsko natychmiast zaprzeczyło wszystkim tym informacjom, twierdząc, że jeśli faktycznie doszło do katastrof, to z pewnością nie były to pozaziemskie statki. Jak zwykle sugerowano, że chodzi o awarie testowanych właśnie maszyn wojskowych. Mimo licznych zapewnień wygłaszanych na konferencjach prasowych, że "latające talerze są jedynie wytworem swoistej mody na UFO", meldunki o niezidentyfikowanych obiektach na niebie nadchodziły z całego świata.

Obcy w kosmosie
Tymczasem UFO nie zamierzało ograniczać się do podróży w ziemskiej atmosferze. W 1985 roku przed politykami ONZ, z sekretarzem Generalnym Kurtem Waldheimem na czele, stanął astronauta Gordon Cooper i oświadczył, że według niego Ziemia jest odwiedzana przez załogowe statki kosmiczne, i że sam widział taki obiekt w przestrzeni kosmicznej na wysokościach nieosiągalnych dla człowieka. Swoją tezę poparł informacją, że już od 1961 roku piloci doświadczalnych samolotów X-15 latający wiele kilometrów nad Ziemią meldowali swoim dowódcom o spotkaniu UFO na granicy ziemskiej atmosfery. Jeden z tych meldunków, autorstwa pilota Josepha Walkera, został przedłożony komisji ONZ. Wprawdzie wezwany przed komisję przedstawiciel NASA odmówił politykom udostępnienia filmów z kamery samolotu, zasłaniając się ustawą o bezpieczeństwie narodowym, to przecież odmawiając, przyznał pośrednio, że UFO nie jest li tylko tworem wyobraźni. Politycy zamknęli sprawę, a ONZ straciła nagle zainteresowanie problemem Obcych. Nigdy nie wydano na temat zeznań astronauty oficjalnego oświadczenia. Zapanowała międzynarodowa zmowa milczenia.

Dezinformacyjny cyrk
W 2007 roku świat obiegła informacja, że rządy Francji i Wielkiej Brytanii ujawniły dane dotyczące lotów UFO. Szybko okazało się, że owe "tajne informacje" nie zawierają żadnych rewelacyjnych wiadomości, które pomogłyby w rozszyfrowaniu istoty zjawiska. Ot, suche dane statystyczne o ilości obserwacji, zeznania świadków o dziwnych zjawiskach widocznych na niebie, o spotkaniu ziemskich samolotów ze świecącymi dyskami, kulami, tubami.
Raporty te, sugerujące, że mamy raczej do czynienia z nieznanymi jeszcze zjawiskami przyrodniczymi niż z pojazdami obcych cywilizacji, zdają się być kolejnym sposobem dezinformacji mającym na celu zbagatelizowanie całej sprawy. Najskuteczniejszym bowiem sposobem ukrycia tajemnicy jest w dobie wszechobecnych mediów - nadmiar informacji. Co więcej, dane, jakie zostały ujawnione, dotyczą jedynie ostatnich trzydziestu lat i nie obejmują lat, w których doszło do opisanych wyżej katastrof latających dysków. Niby wszystko staje się jawne, a wiedzy o istocie fenomenu zwanego UFO nie przybywa.

Dlaczego kłamią
Pozornie wydaje się, że odpowiedź na tak postawione pytanie jest prosta. Rządy państw mają nadzieję, że badając szczątki UFO lub nawiązując bezpośredni kontakt z przybyszami, zdobędą wiedzę technologiczną, która da im przewagę nad resztą świata. W umysłach wojskowych powstają wizje o niezniszczalnej broni, politycy marzą o sprawowaniu globalnej władzy nad światem i możliwości prowadzenia swoich gier na skalę galaktyczną, a przemysłowcy zacierają ręce na myśl o ogromnych zyskach, jakie może przynieść produkcja urządzeń kosmicznej generacji. A może jest dokładnie na odwrót? Może powodem wprowadzania nas wszystkich w błąd jest nie tyle chęć zdobycia władzy, co... lęk przed jej utratą!

Światowy gabinet cieni
Nowe technologie Obcych mogłyby zupełnie zmienić oblicze Ziemi. Siła militarna, wielkość państw i istniejące między nimi różnice gospodarcze uległyby zatarciu, a wszystkie znane nam źródła energii straciły na znaczeniu. Polityka w ziemskim rozumieniu powędrowałaby do lamusa, a siła kapitału przeszła do historii. Już nie mówiąc o implikacjach filozoficznych i religijnych: A co, jeśli Obcy nie znają pojęcia Boga, albo mają zupełnie inne na Niego spojrzenie? Albo gdyby się okazało, że wszystkie teorie mówiące o tym, że to Kosmici, manipulując genami, stworzyli homo sapiens są prawdziwe? To byłaby rewolucja w niespotykanej do tej pory skali! Wręcz katastrofa! Czy jakiemukolwiek rządowi może na tym zależeć? Czy można w takiej sytuacji dopuścić, by obywatele Ziemi sami rozpoczęli ewentualne rozmowy z przybyszami?
Jak twierdzi doktor Jesse Marcel (złożył oficjalne oświadczenie w 1991 roku), którego ojciec brał udział w operacji utajniania zdarzenia w Roswell, już w 1953 roku prezydent Eisenhower powołał do życia satelicki rząd światowy, na czele którego stanął wiceprezydent Richard Nixon. Rząd ten miał zajmować się ewentualnymi kontaktami z przybyszami z kosmosu i blokować informacje o ich rzeczywistym istnieniu...

Jerzy Gracz