Jan Lubomirski-Lanckoroński ma potężną posturę i sarmackie ego. A co ma w horoskopie?

Najbardziej książęcy książę w kraju bez monarchii

Gdyby Netflix postanowił nakręcić współczesną wersję serialu „1670”, nie musiałby długo szukać inspiracji. Wystarczyłoby przenieść Jana Pawła Adamczewskiego z Adamczychy do warszawskiego salonu, zmienić kontusz na dobrze skrojony garnitur, chłopów pańszczyźnianych na obsługę eventową, a ambicję zostania „najsłynniejszym Janem Pawłem w historii Polski” na potrzebę bycia najbardziej książęcym księciem w kraju, w którym od ponad stu lat nie ma monarchii.

Głównym bohaterem serialu zostałby Jan Lubomirski-Lanckoroński (Baran). Albo Lanckoroński-Lubomirski, bo przy takiej liczbie herbów i tytułów łatwo się pogubić. Choć z Janem Pawłem dzieli ich kilka stuleci, łączy zdumiewająca zgodność w kwestii tego, jak bardzo świat powinien kręcić się wokół nich. Każdy ma swoją własną zajawkę pod tytułem „ja i moja odklejka”, w której nazwisko, majątek, znajomości i zbytek tworzą osobliwy teatr.

Jan Lubomirski musi mieć potężnego Jowisza

Nie znamy godziny urodzenia Lubomirskiego, ale dla astrologa jest oczywiste, że w jego horoskopie urodzeniowym karty musi rozdawać megalomański Jowisz, można więc spokojnie umieścić go na ascendencie. Jowisz daje nie tylko wysoki (195cm) wzrost, nie tylko potężną posturę, ale przede wszystkim sarmackie ego większe niż historia Rzeczpospolitej.

Ale zacznijmy od tego, że choć faktycznie pochodzi z arystokratycznej rodziny, tytuł księcia, z którym tak się obnosi, jest wart tyle co pseudonim artystyczny. Jowisz w kwadraturze ze Słońcem i jeszcze w znaku rozgadanych Bliźniąt to silna potrzeba imponowania i przechwalania się, kim jest, ile znaczy, z kim się zna i jak żartował z księżną Camillą na kolacji w Windsorze.

Zamiłowanie do grzebania w genealogii zawdzięcza Saturnowi na Imum Coeli i Księżycowi w czwartym domu, który podkreśla jego związki z rodziną, tradycją i lubi pozować do zdjęć na tle portretów przodków. Merkury w koniunkcji z Wenus w Baranie dają mu tę arogancką pewność siebie, z jaką monologuje o swoim dziedzictwie przed kamerami w TV albo w Internecie. Neptun w trygonie z jowiszowego Strzelca popuszcza swobodnie wodze fantazji.

Efekt? Totalny odlot, a raczej odjazd złotą karetą.

Szlachetnie urodzony chłopak przezwycięża przeciwności losu

„Wszystko musiałem sam odziedziczyć” wzdycha Adamczewski. Wtóruje mu nasz narcystyczny książę snując opowieść, jak to biedny, choć szlachetnie urodzony chłopak z krakowskiej kamienicy w siermiężnym PRL-u przezwycięża przeciwności losu, by odzyskać to, co mu się należy z tytułu urodzenia.

Stanowczo przy tym podkreśla, że on to wszystko sam, własną pracą, własnym zdezelowanym żukiem z zapiekankami dojechał od zera do milionera. Choć złośliwi szepczą, że to ślub z Dominiką Kulczyk (Lew) i hojne wsparcie od byłego teścia, miliardera Jana Kulczyka (Rak) ostatecznie wprowadziły go w sfery, w których bywanie jest nobilitacją.

On zaś wspomina, że było to małżeństwo „półaranżowane”, cokolwiek to znaczy. Zapewne to, że skorzystali na nim wszyscy: nowobogaccy Kulczykowie chcieli stać się bardziej szlachetni, a zubożały szlachcic bardzo potrzebował pieniędzy.

Spełnia marzenia panien o księciu

W jednym z wywiadów przyznał, że jako młodzieniec wykorzystywał swój tytuł, by podrywać marzące o księciu dziewczyny. Działało, nawet na Joannę Liszowską (Strzelec), z którą chodził na studiach. I przez chwilę na Omenę Mensach (Lew). Celował przy tym w panny zakompleksione, acz majętne.

Po rozwodzie z Kulczykówną, gdy już miał zamek i kasę, poślubił prawdziwą hrabiankę a przy okazji daleką kuzynkę, co wśród arystokracji nie jest czymś wyjątkowym. Małżeństwo z Heleną Mańkowską (Byk) „właścicielką” Szczawnicy, uczyniło z niego magnata pełną gębą.

Trudno zliczyć jego ziemskie włości

Jako książę posiada oczywiście swój pałac. I to w centrum Warszawy. 3000m2 pełne dzieł sztuki, gdzie chętnie zaprasza media i towarzyską śmietankę szołbiznesu. Ale jego największą dumą jest zamek w Lubniewicach (100 komnat i 10-hektarowy park) który przejął przy podziale majątku po rozwodzie z Dominiką i nazywa „rodową siedzibą”, choć nietrudno sprawdzić, że zabytek ten z rodem Lubomirskich ma wspólnego tyle, co piernik z wiatrakiem.

Książę jednak nie przejmuje się takimi detalami. Zresztą to tylko niewielki skrawek jego ziemskich włości, które trudno zliczyć. Za swoje dziedzictwo uważa też jedzenie ogona bobra oraz machanie szabelką na prawo i lewo. Baranowi w to graj! Dlatego toczy zawzięte boje z wrocławskim muzeum powiązanym z Ossolineum, oskarżając je o przywłaszczenie rodzinnego nazwiska, pamiątek, herbu oraz historycznej spuścizny rodu Lubomirskich.

Ale Jowisz potrafi być też wielce wspaniałomyślny i hojny. Książę pozwala motłochowi śpiewać swoją prywatną (tak!) kolędę „Bóg się rodzi”, napisaną przez Karpińskiego specjalnie dla jego sześć razy prababki, do której należał Łańcut.

Niestety Jan Lubomirski-Lanckoroński...

...nie jest postacią wymyśloną przez scenarzystów komedii. Ale gdyby w Adamczysze otwarto filię jego luksusowej fundacji, mógłby przeciąć wstęgę. A Jan Paweł Adamczewski stałby obok, poprawiał pas kontuszowy i szeptał z uznaniem: „swój człowiek”.

Bo obaj rozumieją jedno: świat może się zmieniać, pańszczyzna może zniknąć, monarchia odejść do podręczników historii, ale ludzka pycha i pragnienie bycia na portrecie w złotych ramach mają się, jak widać, znakomicie.

fot. Pawel Wodzynski/East News