Gwiazdy wędrujące i gwiazdy stałe
– tak starożytni greccy astrolodzy dzielili ciała niebieskie. Gwiazdy wędrujące to Słońce, Księżyc oraz reszta znanych nam planet, bo każda z nich ma swój indywidualny, ciągły obieg przez zodiak. Stałe zaś, czyli ciała niebieskie wchodzące w skład gwiazdozbiorów, poruszają się wprawdzie, ale w powolnym tempie – około 1 stopnia na 72 lata. I, co warto zaznaczyć, nazywa się je stałymi, ponieważ poruszają się tak samo względem siebie i pozostają w tych samych odstępach. Żadna z nich więc nie „prześciga” drugiej, nie zwalnia ani nie przyspiesza.
A dlaczego minimalnie przesuwają się co kilka dekad? Dzieje się tak dzięki precesji równonocy, czyli przesunięciu punktu równonocy wiosennej (punktu Barana), właśnie co 72 lata. I to za sprawą precesji w świecie astrologicznym dochodzi często do sporów, ponieważ obecnie gwiazdozbiory przesunęły się na tyle, że prawie nie pokrywają się z tradycyjnym zodiakiem.
Dawniej gwiazdy stałe były ważnym elementem astrologii
Astrologia wedyjska używa zodiaku syderycznego, czyli zgodnego z obecnym położeniem konstelacji. Astrologia zachodnia, czyli taka, o której piszemy, korzysta zaś z zodiaku zwrotnikowego, gdzie niejako jest on kalibrowany na bieżąco. Przykładowo, około 20 marca, gdy mamy początek wiosny, Słońce przechodzi do Barana, chociaż tak naprawdę wciąż znajduje się ono w konstelacji Ryb.
Gwiazdy stałe niegdyś były bardzo ważnym elementem sztuki astrologicznej. Średniowieczni astrolodzy i magowie również chętnie korzystali z ich wpływów. Dziś nie są one już tak powszechnie używane. I zostały kompletnie pominięte w astrologii psychologicznej, która w ubiegłym stuleciu wyparła jej deterministyczną stronę, skupiając się na planetarnych archetypach.
Gwiazdy stałe. Najjaśniejsze są najważniejsze
Gwiazd jest jednak tak wiele... Jak więc rozgraniczyć ich wartość? Otóż mamy pewne grupy gwiazd, które zyskały na dużym znaczeniu. Zazwyczaj skupienie pada po prostu na te, które świecą najjaśniej. Większość z nich można także zakwalifikować do innej grupy: do 15 gwiazd behenicznych (z arabskiego „bahman”, czyli „źródło”), które uważano za źródło astrologicznej mocy.
Spopularyzował je hellenistyczny astrolog i uczony Hermes Trismegistos. Są to: Algol, Alkione, Aldebaran, Kapella, Syriusz, Procjon, Regulus, Alkaid, Algorab, Arktur, Spica, Alphecca, Antares, Wega i Deneb Algedii.
